#மங்களஇசை_கேட்டநாள் #FatherOfCorruption #தமிழினதுரோகி_கருணாநிதி #கருநாய்நிதி #தமிழினதுரோகிதிமுக

மூதூர் தன்னார்வ தொண்டு பணியாளர்களின் படுகொலைகள் ! #இனப்படுகொலை #ஈழம் #தமிழர் #Tamil #Eelam #TamilGenocide #srilanka #massacre #actioncontrelefaimmasscre

மாவி­லாறு யுத்தம் தொடங்­கப்­பட்டு சுமார் நான்கு நாட்­க­ளுக்குள் திரு­கோ­ண­மலை மாவட்­டத்தை மாத்­தி­ர­மல்ல, உலக நாடு­க­ளையே கதி­க­லங்க வைத்த மூதூர் படு­கொ­லை­யென வர்­ணிக்­கப்­படும் அக்­ஈஷன் பாம் தொண்­டர்­க­ளான 17 பேர் கொல்­லப்­பட்­டார்கள். (4.8.2006) அவர்­களின் உயிர்கள் பறிக்­கப்­பட்டு இன்­றுடன் 14­ வ­ரு­டங்கள் பூர்த்­தி­யா­கின்­றன.

இப்­ப­டு­கொ­லையில் அக் ஷன் பாம் தொண்­டர்­க­ளான முத்­து­லிங்கம் நர்மதன், சக்­திவேல் கோணேஸ்­வரன், ரிச்சட் அருள்ராஜ் சிங்­க­ராஜா பிறீமஸ், ஆனந்­த­ராஜா மோகனதாஸ் ரவிச்­சந்­திரன், ரிஷி­கேசன், கன­க­ரத்­தினம் கோவர்த்­தனி, கணேஷ் கவிதா, செல்­லையா கணேஷ் சிவப்­பி­ர­காசம் ரொமிலா, வயி­ர­முத்து கோகி­ல­வ­தனி, அம்­பி­கா­வதி ஜெய­சீலன், கணேஷ் ஸ்ரீதரன், துரை­ராஜா கேதீஸ்­வரன், யோக­ராஜா கோடீஸ்­வரன், முர­ளீ­தரன் தர்­ம­ரட்ணம், ஏ.எல்.மொகமட் ஜப்பா, ஆகியோர் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­டார்கள்.

மூதூர் பொது வைத்­தி­ய­சா­லைக்கு அருகில் இயங்­கி­வந்த அக் ஷன் பாம் எனும் சர்­வ­தேச தொண்டர் நிறு­வ­னத்தில் கட­மை­யாற்றிக் கொண்­டி­ருந்த மேற்­படி 17 பணி­யா­ளர்­க­ளையும் ஆயுதம் தரித்த சீரு­டைக்­காரர்கள் நிறு­வன வளா­கத்­துக்குள் நுழைந்து நிலத்தில் குப்­பு­றப்­ப­டுக்கப் பண்ணி பின்­பக்­க­மாக தலை­யில் சுட்டு படு­கொ­லை­ ப­டுத்­தி­ய­தாக அன்­றைய செய்­திகள் தெரி­வித்­தன

இந்தப் பணி­யா­ளர்கள் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­போது தாங்கள் கட­மை­யாற்றும் சர்­வ­தேச தொண்டர் நிறு­வ­னத்தை அடை­யா­ளப்­ப­டுத்தும் சீரு­டைகள் அணிந்து இருந்­த­துடன் நிறு­வன வளா­கத்­துக்­குள்­ளேயே பல நாட்கள் தங்­கி­யி­ருந்­துள்­ளனர். மாவி­லாறு யுத்தம் மூண்­டதன் கார­ண­மா­கவும் உக்­கி­ர­மான போர் இரு­த­ரப்­பி­ன­ருக்­கு­மி­டையே வெடித்த நிலையில் வெளியில் செல்ல முடி­யா­மலும் மாற்றார் வந்து பாது­காப்­பு வழங்க முடி­யாத நிலையில் நிறு­வன வளா­கத்­துக்குள் சுமார் மூன்று நாட்கள் உண­வின்றி, உறக்­க­மின்றி, பாது­காப்பைத் தேட­மு­டி­யாமல் அடை­பட்­டுப்போய்க் கிடந்த அவர்­க­ளுக்­குத்தான் ஆகஸ்ட் 4 ஆம் திகதி அந்தக் கொடூரம் நடந்­தது. இப்­ப­டு­கொ­லையில் பலி­யா­ன­வர்­களில் மணம் புரி­யாத 4 இளம் பெண்கள், ஏனைய 13 பேரும் ஆண்­க­ளாவர்.

படுகொலை செய்யப்பட பணியாளர்கள் விபரம்
இப்­ப­டு­கொ­லையைக் கேள்­வி­யுற்ற பல்­வேறு சர்­வ­தேச அமைப்­புக்கள், மனித உரிமை ஸ்தாப­னங்கள், ஆர்­வ­லர்கள், கதி­க­லங்கிப் போனர்கள். சர்­வ­தேச செஞ்­சி­லுவைச் சங்கம் ஐ.நா.வின் அக­தி­க­ளுக்­கான உயர்ஸ்­தா­னிகர் ஆலயம் மற்றும் ஐரோப்­பிய ஒன்­றியம் உட்­பட்ட பல அமைப்­புக்கள் இப்­ப­டு­கொ­லையை, வன்­மை­யாகக் கண்­டித்­தன. மனித குல­வ­ர­லாற்றில் கண்­மூடித்­த­ன­மான காட்­டு­மி­ராண்­டித்­தனம் என அவை சாடி­யி­ருந்­தன .

அக்­கொ­டூரக் காட்­சியைப் பார்த்த சிலர் இப்­படி விவ­ரணம் செய்­தார்கள். மனித மூளை­கள் தரை­யெல்லாம் சிதறிக் கிடந்­தன. மனித சரீ­ரத்தின் உன்­ன­த­மான பார்வை மணிகள் பரவிக் கிடந்­தன என அக்­காட்­சியை சம்­பவம் நடை­பெற்­ற­தற்குப் பின் பார்த்­த­வர்கள் அழுது புலம்­பி­ய­தாக அந்­நா­ளிலே செய்­தி­ வெ­ளி­யிட்ட ஏடு ஒன்று தெரி­வித்­தி­ருந்­தது. கடந்த 25 வரு­ட­கால வர­லாற்றில் இவ்­வா­றா­ன­தொரு கொடு­மை­யான படு­கொலை நடந்­த­தில்லை­யென பிரான்ஸ் நாட்டில் இயங்கி வரும் பட்­டி­னிக்கு எதி­ராக செயற்­பட்­டு­வரும் அமைப்­பான ACF தெரி­வித்­தி­ருந்­தது.

ஆண்டுகளாகியும் தீர்வு கிடைக்காத மூதூர் தன்னார்வ தொண்டு பணியாளர்களின் படுகொலைகள்!

மாவி­லாறு யுத்தம் தொடங்­கப்­பட்டு சுமார் நான்கு நாட்­க­ளுக்குள் திரு­கோ­ண­மலை மாவட்­டத்தை மாத்­தி­ர­மல்ல, உலக நாடு­க­ளையே கதி­க­லங்க வைத்த மூதூர் படு­கொ­லை­யென வர்­ணிக்­கப்­படும் அக்­ஈஷன் பாம் தொண்­டர்­க­ளான 17 பேர் கொல்­லப்­பட்­டார்கள். (4.8.2006) அவர்­களின் உயிர்கள் பறிக்­கப்­பட்டு இன்­றுடன் 14­ வ­ரு­டங்கள் பூர்த்­தி­யா­கின்­றன.

இப்­ப­டு­கொ­லையில் அக் ஷன் பாம் தொண்­டர்­க­ளான முத்­து­லிங்கம் நர்மதன், சக்­திவேல் கோணேஸ்­வரன், ரிச்சட் அருள்ராஜ் சிங்­க­ராஜா பிறீமஸ், ஆனந்­த­ராஜா மோகனதாஸ் ரவிச்­சந்­திரன், ரிஷி­கேசன், கன­க­ரத்­தினம் கோவர்த்­தனி, கணேஷ் கவிதா, செல்­லையா கணேஷ் சிவப்­பி­ர­காசம் ரொமிலா, வயி­ர­முத்து கோகி­ல­வ­தனி, அம்­பி­கா­வதி ஜெய­சீலன், கணேஷ் ஸ்ரீதரன், துரை­ராஜா கேதீஸ்­வரன், யோக­ராஜா கோடீஸ்­வரன், முர­ளீ­தரன் தர்­ம­ரட்ணம், ஏ.எல்.மொகமட் ஜப்பா, ஆகியோர் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­டார்கள்.

மூதூர் பொது வைத்­தி­ய­சா­லைக்கு அருகில் இயங்­கி­வந்த அக் ஷன் பாம் எனும் சர்­வ­தேச தொண்டர் நிறு­வ­னத்தில் கட­மை­யாற்றிக் கொண்­டி­ருந்த மேற்­படி 17 பணி­யா­ளர்­க­ளையும் ஆயுதம் தரித்த சீரு­டைக்­காரர்கள் நிறு­வன வளா­கத்­துக்குள் நுழைந்து நிலத்தில் குப்­பு­றப்­ப­டுக்கப் பண்ணி பின்­பக்­க­மாக தலை­யில் சுட்டு படு­கொ­லை­ ப­டுத்­தி­ய­தாக அன்­றைய செய்­திகள் தெரி­வித்­தன

இந்தப் பணி­யா­ளர்கள் படு­கொலை செய்­யப்­பட்­ட­போது தாங்கள் கட­மை­யாற்றும் சர்­வ­தேச தொண்டர் நிறு­வ­னத்தை அடை­யா­ளப்­ப­டுத்தும் சீரு­டைகள் அணிந்து இருந்­த­துடன் நிறு­வன வளா­கத்­துக்­குள்­ளேயே பல நாட்கள் தங்­கி­யி­ருந்­துள்­ளனர். மாவி­லாறு யுத்தம் மூண்­டதன் கார­ண­மா­கவும் உக்­கி­ர­மான போர் இரு­த­ரப்­பி­ன­ருக்­கு­மி­டையே வெடித்த நிலையில் வெளியில் செல்ல முடி­யா­மலும் மாற்றார் வந்து பாது­காப்­பு வழங்க முடி­யாத நிலையில் நிறு­வன வளா­கத்­துக்குள் சுமார் மூன்று நாட்கள் உண­வின்றி, உறக்­க­மின்றி, பாது­காப்பைத் தேட­மு­டி­யாமல் அடை­பட்­டுப்போய்க் கிடந்த அவர்­க­ளுக்­குத்தான் ஆகஸ்ட் 4 ஆம் திகதி அந்தக் கொடூரம் நடந்­தது. இப்­ப­டு­கொ­லையில் பலி­யா­ன­வர்­களில் மணம் புரி­யாத 4 இளம் பெண்கள், ஏனைய 13 பேரும் ஆண்­க­ளாவர்.

படுகொலை செய்யப்பட பணியாளர்கள் விபரம்
இப்­ப­டு­கொ­லையைக் கேள்­வி­யுற்ற பல்­வேறு சர்­வ­தேச அமைப்­புக்கள், மனித உரிமை ஸ்தாப­னங்கள், ஆர்­வ­லர்கள், கதி­க­லங்கிப் போனர்கள். சர்­வ­தேச செஞ்­சி­லுவைச் சங்கம் ஐ.நா.வின் அக­தி­க­ளுக்­கான உயர்ஸ்­தா­னிகர் ஆலயம் மற்றும் ஐரோப்­பிய ஒன்­றியம் உட்­பட்ட பல அமைப்­புக்கள் இப்­ப­டு­கொ­லையை, வன்­மை­யாகக் கண்­டித்­தன. மனித குல­வ­ர­லாற்றில் கண்­மூடித்­த­ன­மான காட்­டு­மி­ராண்­டித்­தனம் என அவை சாடி­யி­ருந்­தன .

அக்­கொ­டூரக் காட்­சியைப் பார்த்த சிலர் இப்­படி விவ­ரணம் செய்­தார்கள். மனித மூளை­கள் தரை­யெல்லாம் சிதறிக் கிடந்­தன. மனித சரீ­ரத்தின் உன்­ன­த­மான பார்வை மணிகள் பரவிக் கிடந்­தன என அக்­காட்­சியை சம்­பவம் நடை­பெற்­ற­தற்குப் பின் பார்த்­த­வர்கள் அழுது புலம்­பி­ய­தாக அந்­நா­ளிலே செய்­தி­ வெ­ளி­யிட்ட ஏடு ஒன்று தெரி­வித்­தி­ருந்­தது. கடந்த 25 வரு­ட­கால வர­லாற்றில் இவ்­வா­றா­ன­தொரு கொடு­மை­யான படு­கொலை நடந்­த­தில்லை­யென பிரான்ஸ் நாட்டில் இயங்கி வரும் பட்­டி­னிக்கு எதி­ராக செயற்­பட்­டு­வரும் அமைப்­பான ACF தெரி­வித்­தி­ருந்­தது

https://www.actionagainsthunger.org.uk/blog/muttur-aid-worker-massacre-chance-justice-last

இந்திய இராணுவம் நடாத்திய #வல்வைப்படுகொலை ! #IPKF #இனப்படுகொலை #ஈழமறவர் #ஈழம் #தமிழர்

PDF

IPKF SATANIC FORCE

இந்திய இராணுவம் நடாத்திய வல்வைப் படுகொலை – (படங்கள்)

தமிழர் உரிமைப் போராட்டத்தின் திருப்பு முனையாக ஏற்பட்ட இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தின் (ஜுலை 29.1987) விளைவாக இலங்கைக்கு வந்த இந்தியப் படைகள் (IPKF) ஏற்கனவே திட்டம் இட்டபடி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளிடம் இருந்து ஆயுத களைவு என்ற பெயரில் ஒரு முழு யுத்தத்தினையே நடத்தத் தொடங்கின.வேறு வழிவகை அறியா தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும் மக்கள் ஆதரவினை மட்டும் நம்பி உலகின் நாலாவது பெரிய இராணுவத்தினை எதிர்த்து போர்புரிந்துவெற்றியும் பெற்றனர்.

இந்திய இராணுவத்தினரின் தாக்குதல்கள் முடிந்து அந்தப் பிரதேசத்தை விட்டு இராணுவம் முகாம்களுக்குத் திரும்பிய பின் வல்வெட்டித்துறைக்குச் சென்று பார்த்தவர்களால், அங்கு நடைபெற்று முடிந்த கொடூரங்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

இந்தப் படுகொலைகளின் பொழுது, ஆண், பெண், முதியோர், குழந்தைகள் என்ற வேறுபாடுமின்றி அங்குமிங்குமாக 71 பொதுமக்கள், சுட்டும், வெட்டியும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். இதில் பலர் நிலத்தில் முகங் குப்பறப் படுக்கவைக்கப்பட்ட நிலையில் முதுகில் சுடப்பட்டிருந்தனர். நூற்றுக்கும்மேற்பட்டபொதுமக்கள்காயமடைந்திருந்தனர்.

ஒரு நாளில் யாழ்ப்பாணத்தினைக் கைப்பற்றுவோம் என சொன்ன இந்திய அமைதிப்படையினர் யாழ்பாணத்தினைக் கைப்பற்ற 1 மாதம் எடுத்தது.

யாழ்ப்பாணத்தினை கைப்பற்றிய பின்பு ஏனையபகுதிகளையும் கைப்பற்றிய இந்தியப் படைகள் 200 மீட்டருக்கு ஓன்று என்று ரீதியில் முகாம்களை அமைத்தது.புலிகளும் தமது பிரதான முகாம், தலைமை என்பனவற்றை வன்னிக்கு மாற்றிவிட்டு மற்றைய பகுதிகளில் தமது குறிப்பிட்டளவு போராளிகளை நிறுத்தியிருந்தனர். தினமும் எதாவது ஒரு பகுதியில் போராளிகளைத்தேடும் இந்திய இராணுவத்தினருக்கும் போராளிகளுக்கும் இடையில் மோதல்கள் இடம் பெற்ற வண்ணமே இருக்கும்.

இப்படி தான் 1989 ம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் 2ந் திகதி வல்வெட்டித்துறையில் இருக்கும் ஊரிக்காடு ,பொலிகண்டி இராணுவ முகாம்களிலிருந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை அழிக்கும் நோக்குடன் புறப்பட்டனர் இந்தியப் படையினர். இந்த இந்திய இராணுவவீரர்களுக்கு தலைமை தாங்கியது. முறையே மேஜர் சுதர்சன் சிங்,.கப்டன் கோபாலகிருஸ்ன மேனன் ,கப்டன் கபூர் என்போராவார்.இவர்களை எதிர் கொண்டு புலிகள் நடத்திய தாக்குதலில் 09 சீக்கிய சிப்பாய்கள் கொல்லப்பட ஆயுதம் தாங்கியபுலிகளை அழிக்க திராணியற்ற இந்திய படைகள் அப்பாவி மக்கள் மீது தனது வெறியாட்டத்தினை வழமை போல தொடங்கியது.

ஒகஸ்ட் 2 ந் திகதி இச் சம்பவம் நடைபெற 3,4 திகதிகளில் வல்வெட்டித்துறையிலும் அதைச் சூழ உள்ள பகுதிகளிலும் ஊரடங்கு சட்டத்தினை பிரகடனப்படுத்திவிட்டு வெறியாட்டம் ஆடினர். யாருமே வல்வெட்டிதுறைக்குள் போகவே ,அங்கிருந்து தப்பி வரவோ முடியவில்லை.வெறியாட்டம் முடிந்து இந்திய இராணுவம் முகாம்களுக்கு திரும்பிய பின் வல்வெட்டித்துறைக்கு சென்றுபார்த்தவர்களால் நடைபெற்ற கொடூரங்களை ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

  • 63 பொதுமக்கள் சுட்டும் ,வெட்டியும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.இதில் பலர் நிலத்தில் கிடத்தி முதுகில் சுடப்பட்டிருந்தனர்.ஆண்,பெண்,முதியோர் வேறுபாடு இன்றி.
  • 100 பேர் அளவில் காயமடைந்திருந்தனர்.
  • 123 வீடுகள் முற்றாக எரிக்கப்பட்டு நாசமாக்கப்பட்டன.
  • 45 கடைகள் சூறையாடப்பட்டு தீயிடப்பட்டன.
  • வல்வை சனசமூக நிலையம் (நூலகம்) தீயிடப்பட்டிருந்தது,பல ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள்.தளபாடங்கள் கொழுத்தப்பட்டிருந்ததுடன் நூலகத்தில் இருந்த காந்தி,நேரு,நேதாஜி, இந்திராகாந்தி போன்ற தலைவர்களின் படங்கள் கூட நொருக்கப் பட்டு தீயிடப்ப்ட்டு இருந்தன.
  • 176 மீன்பிடி வள்ளங்கள் எரிக்கப்பட்டன.
  • எங்கும் சடலங்கள்,அவல ஓலங்கள், தீக்கொழுந்துகள்,காயமடைந்த ,கொல்லப்பட்ட உறவினர்களின்அவலக்குரல்கள். காலங்கள் பல சென்றாலும் இன்றும் வல்வெட்டிதுறை மக்களின் மனங்களில் இரண வடுவாகஅச்சம்பவம் இருந்து வருகிறது. ஒரே குடும்பத்தில் 3 பேர் கூட கொல்லப்பட்டிருந்தனர். வல்வெட்டிதுறையில் நடைபெற்ற இக்கோர தாண்டவம் பற்றி எந்த ஒரு இந்திய ஊடகமும் செய்தி வெளியிடவில்லை. இன்று கூட எத்தனை இந்தியருக்கு இது பற்றி தெரியும் என்பது கேள்விக் குறியே?
  • வல்வெட்டித்துறையில் இந்திய ராணுவம் நடத்திய படுகொலைகள் பற்றி பழ. நெடுமாறன் அவர்களால் எழுதப்பட்டவை கீழ் வருமாறு :
  • தம்பி பிரபாகரன் அவர்களையும் மற்றும் பல புலிகøளையும் பெற்றெடுத்த ஊர் என்பதனாலும், இவ்வூர் மக்கள் அனைவருமே புலிகளுக்கு முழுமையாக ஆதரவு தந்தவர்கள் என்பதனாலும் வல்வெட்டித்துறை மீது இந்திய ராணுவ அதிகாரிகளுக்கு மிகுந்த கோபம் இருந்தது. அந்தக் கோபத்தை அவர்கள் தீர்த்துக் கொண்ட விதம் மிகக் கொடூரமானது.
  • 1919ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 13ம் நாள் இந்தியாவில் அமிர்தசரஸ் நகரத்தில் ஜாலியான்வாலாபாக் படுகொலை நடந்தது. மைதானத்தில் கூடியிருந்த அப்பாவிப் பொது மக்களைப் பிரித்தானிய இராணுவம் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டுப் படுகொலை செய்தது. அந்தப் படுகொலையைத் தலைமை தாங்கி நடத்திய பிரித்தானிய ஜெனரல் டையர் ‘சுட்டேன், சுட்டேன் குண்டுகள் தீரும் வரை சுட்டேன்’ என்று கொக்கரித்தான்.
  • ஜாலியான் வாலாபாக் படுகொலை இந்திய மக்களை அன்று கொதித்தெழ வைத்தது. ஆனால், அதே இந்திய நாட்டைச் சேர்ந்த இராணும் வல்வெட்டித் துறையில் மற்றொரு ஜாலியன் வாலாபாக்கை நடத்திக் காட்டியது.
  • இந்திய இராணுவம் நடத்திய படுகொலைகளை இந்திய அரசு திட்டமிட்டு மறைத்தது. இந்தியப் பத்திரிகைகளுள் பெரும்பகுதி இச் செய்தியை மறைப்பதில் ஒத்துழைப்புக் கொடுத்தன.
  • ஆனால், வல்வெட்டித்துறையில் இச்சம்பவம் நடந்த 13 நாள்களுக்குப் பிறகு அங்கு சென்ற இலண்டன் ‘பெர்னாண்டஸியல் டைம்ஸ்’ பத்திரிகையின் நிருபர் டேவிட் ஹவுஸ்கோ இச்சம்பவத்தைப் பற்றிய விவரங்களை முதன் முதலாக ஆகஸ்ட் 17ம் நாளன்று அவரது பத்திரிகைகளில் இச் செய்தி வெளிவந்தது. பரபரப்பாக வெளி வந்த பிறகு செப்டம்பர் 3ம் நாள் ‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ சிறிய அளவில் இச் செய்தியை வெளியிட்டது.
  • இந்த முறை வல்வெட்டித் துறைக்கு நான் சென்ற போது இந்தப் படுகொலைகள் பற்றிய முழு விவரத்தையும் அறிந்து கொள்ள முயற்சி செய்தேன். வல்லவை மக்கள் குழுவின்தலைவர் எஸ்.செல்வேந்திரா, செயலாளர் ஆனந்தராஜ், பொருளாளர் நடன சிகாமணி உட்பட பலரை நான் சந்தித்துப் பேசினேன். இப்படுகொலைகள் நடைபெற்று ஏறத்தாழ ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு கூட அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து வல்லவ மக்கள் மீளாததை நான் பார்த்தேன்.

1989ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 2ம் நாள் வல்வெட்டித் துறை சந்தைச் சதுக்கத்தில் காலை 11 மணிக்கு யாரும் எதிர்பாராத விதமாக விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இந்திய இராணுவத்திற்கும் இடையே மோதல் ஏற்பட்டது. அதில் 6 இந்தியப் படை வீரர்கள் இறந்ததுடன் 11 பேர் காயம் அடைந்தனர். இந்நிகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து வல்வெட்டித் துறையைச் சுற்றி இருந்த மூன்று இராணுவ முகாம்களில் இருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான இந்திய இராணுவத்தினர் வெறியுடன் புறப்பட்டு வந்து வல்வெட்டித் துறையைச் சுற்றி வளைத்தனர். உடனடியாக ஊரடங்குச் சட்டத்தைப் பிரகடனப்படுத்தினர். தொடர்ச்சியாக மூன்று நாள்களுக்கு ஊரடங்குச் சட்டம் நீடிக்கப்பட்டது. வீடுகளை விட்டு வெளியே வராமல் அச்சத்துடன் பதுங்கியிருந்த மக்களை வீட்டுக் கதவுகளை உடைத்து உள்ளே புகுந்து பதறப் பதறச் சுற்றுக் கொன்றார்கள். மொத்தம் 63 பேர் இவ்விதம் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் படுகாயம் அடைந்தனர். அவர்களுக்கு மருத்துவ உதவி செய்வதற்கு முன் வந்த பிரான்சு மருத்துவக் குழுவினரை ஊருக்குள் நுழையவே இந்திய இராணுவம் அனுமதிக்கவில்லை. தொடர்ந்து மூன்று நாள்களாக இராணுவத்தினர் ஊரைச் சுற்றி முற்றுகையிட்டு இருந்ததால் இறந்து போனவர்களின் பிணங்களைக் கூட அப்புறப்படுத்த முடியவில்லை. பிணங்கள் அழுகிப் போன நிலையில் அந்தந்த வீடுகளுக்குள்ளேயே வைத்து உறவினர்களால் எரிக்கப்பட்டனர். கணவர் உடலை மனைவியும், மனைவியின் உடலைக் கணவரும் பெற்றோர் உடலைப் பிள்ளைகளும் பிள்ளைகளின் உடலைப் பெற்றோரும் எரிக்க வேண்டிய அவலத்திற்கு ஆளாயினர்.

மொத்தம் 123 வீடுகள் அடியோடு நாசமாக்கப்பட்டன. 45 கடைகள் முழுமையாக எரிக்கப்பட்டுச் சாம்பலாயின. சில கடைகளில் அவற்றின் முதலாளிகளையும் உயிருடன் உள்ளே தள்ளி எரித்தார்கள். மொத்தமாக 62 போக்குவரத்து வாகனங்கள் எரிக்கப்பட்டன. 12 மீன்பிடி படகுகள் நாசம் செய்யப்பட்டன. 176 மீன்பிடி வலைகள் எரிக்கப்பட்டன. பல வீடுகளில் தங்க நகைகள், பணம், மின்னணுப் பொருள்கள் இந்திய இராணுவத்தினரால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. ஏராளமான பெண்கள் மிக மோசமான முறையில் கற்பழிக்கப்பட்டார்கள்.

இந்த நிகழ்ச்சி நடப்பதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் இந்திய இராணுவ பிரி கேடியர் சங்கர் பிரசாத் என்பவர் மக்கள் குழு உறுப்பினர்களைக் கூட்டிப் பின் வருமாறு கொக்கரித்தாராம்.

‘இந்திய இராணுவம் மீது புலிகள் தாக்குதல் மேற்கொண்டால் உங்கள் ஊரை அடியோடு எரிப்பேன். நூற்றுக்கணக்கில் மக்களைச் சுட்டத் தள்ளுவேன். இராமாயணத்தில் இலங்கை எரிக்கப்பட்டதைப் போல மீண்டும் இலங்கை எரியும். எங்களை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது. நாங்கள் உலகில் 4வது பெரிய இராணுவம்’.

அவர் மிரட்டியதைப் போலவே விரைவில் நடந்தது. அழகிய வல்லவை நகரம் சுடுகாடானது.

வல்வெட்டித் துறை சந்தையில் இருந்து 100 மீட்டர் தெற்கே தெணிய அம்பை என்ற இடத்தில் பல வீடுகள் எரிக்கப்பட்டு அந்தத் தீ மேலும் மேலும் பரவிக் கொணடே இருந்தது. இராணுவத்தினர் போய் விட்டதாக நினைத்து அங்கிருந்த மக்கள் தண்ணீரை ஊற்றி அணைப்பதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வல்லவை மக்கள் குழுவின் செயலாளர் ஆனந்தராஜாவும், அங்கு சென்று தீயை அணைக்கும் முயற்சியில் ஒத்துழைத்தார். அப்போது உடுப்பிட்டியில் இருந்து இந்திய இராணுவச் சிப்பாய்கள் 30 பேர் திடீர் என அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். தீயை அணைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த ஆனந்த ராஜாவை அவர்கள் பார்த்து விட்டார்கள். அவர் ஓடுவதற்கு முயற்சி செய்யவில்லை. ஏற்கனவே தன்னை இராணுவத்தினர் அறிவார்கள் என்பதால் அவர் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தார். அருகில் வந்து ஒரு சிப்பாய் அவரைப் பலமாகத் தாக்கினான். அவருடன் சேர்ந்து மேலும் 8 பேரைப் பிடித்துக் கைதிகளாகத் தங்களுடன் இழுத்துச் சென்றார்கள்.

அப்போது கேப்டன் பர்க் என்னும் இந்திய அதிகாரி அங்கு வந்தார். அவர் ஏற்கனவே ஆனந்தராஜாவிற்கு நன்கு அறிமுகமானவர். எனவே அவரிடம் ஏதோ முறையிடுவதற்காக ஆனந்தராஜா முயன்ற போது தன்னிடம் இருந்த துப்பாக்கியை அவர் மார்புக்கு நோக்கி தூக்கிப் பிடித்தார். ஆனந்தராஜ் பாடசாலை ஒன்றின் முதல்வர். மக்கள் குழுவின் செயலாளர். இந்திய இராணுவத்திற்கு மக்களுக்கும் இடையே பாலமாக இருந்து செயல்பட்டவர். ஒரு முறை பருத்தித்துறை இந்திய இராணுவ முகாமைச் சேர்ந்த சிப்பாய் ஒருவனைப் புலிகள் கைது செய்து கொண்டு போய் விட்டார்கள்.

அவரை மீட்பதற்கு வடமராட்சி மழுவதும் இராணுவத்தினர் சல்லடை போட்டு தேடினார்கள். ஆனாலும், அவர்களால் சிப்பாயை மீட்க முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில் இந்திய அதிகாரி, ஆனந்தராஜாவிடம் மன்றாடினார். புலிகளின் வடமராட்சிப் பொறுப்பாளரான தீபன் என்பவருடன் தொடர்பு கொண்டு அந்தச் சிப்பாயை விடுவிக்கச் செய்து இந்திய இராணுவ அதிகாரிகளிடம் ஆனந்தராஜாவும் மக்களும் ஒப்படைத்தார்கள்.

இப்படியெல்லாம் செய்த ஆனந்தராஜாவையே அவர்கள் துச்சமாக மதித்தார்கள். ஆனந்தராஜாவையும், அவருடன் கைது செய்யப்பட்ட மற்றவர்களையும் அழைத்துச் சென்று உடுப்பிட்டி இராணுவ முகாமில் மிருகத்தனமாகத் தாக்கினார்கள். முகாமின் வாசலில் 67 சீக்கியர்கள் உருளைக் கட்டைகளைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு ஒவ்வொருவராக அடித்து நொறுக்கி உள்ளே தள்ளிக் கொண்டிருந்தார்கள். தனக்கும் இந்த கதி தான் என்பதை உணர்ந்த ஆனந்தராஜா அந்தக் கொடுமையைத் தாங்குவதற்கு தயாரானார். அப்போது கேப்டன் மேனன் என்ற ஓர் அதிகாரி அவரிடம் ஓடி வந்தார்.

‘மிஸ்டர் ஆனந்தராஜா உங்கள் புலிகள் எங்களுடைய சிப்பாய்கள் 9 பேரைக் கொன்று விட்டார்கள். நாங்கள் யார் என்பதை அவர்களுக்குக் காட்டுகிறோம். உங்களையும் உங்கள் ஊரையும் என்ன செய்கிறோம் பார்’ என்ற ஆத்திரத்துடன் கத்தினார். பிறகு அவருடைய கழுத்தில் கையை வைத்து உள்ளே தள்ளினார். அங்கே நான்கு சீக்கிய சிப்பாய்கள் ஆனந்தராஜாவைச் சுற்றிக் கொண்டு உருளைக் கட்டைகளால் மாறி மாறித் தாக்கினார்கள்.

அவர் தலையில் இருந்து குருதி ஓடியது. முகத்தில் ஆழமான காயங்கள் ஏற்பட்டன. கீழே விழுந்த அவர் தொண்டையின் மீது ஒரு மரக்கட்டையை வைத்து சீக்கிய சிப்பாய் ஒருவன் அதன் மீது நின்றான். தான் இறக்கப் போவதை உணர்ந்து விட்ட நேரத்தில் அவர் அவனைப் பிடித்துத் தள்ளியதும் ஆத்திரம் கொண்ட அந்தச் சிப்பாய் அவர் முகத்தில் மாறி மாறி மிதித்தான். அவர் மூச்சுத் திணறி மயங்கி விட்டார். அவர் இறந்து விட்டதாகக் கருதி அந்த வெறியர்கள் விலகிச் சென்றார்கள்.

சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்த இராணுவ டாக்டர்.கேப்டன் சௌத்ரி ஆனந்தராஜாவை ஏற்கனவே அறிந்தவர். அதனால் அவரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்று தக்க சிகிச்சை செய்து அவர் உயிரைக் காப்பாற்றினார்.

மறுநாள் காலை மருத்துவமனையில் படுத்திருந்த ஆனந்தராஜாவை டாக்டர்.கேப்டன் சௌத்ரி ‘உடல் நிலை விசாரிப்பது போல்’ வந்தார். தலையிலே பட்ட காயத்திற்கு மருந்து போடப்பட்டு இருந்தது. முகம் வீங்கி இருந்தது. வலது கன்னத்தில் ஆழமான காயம் இருந்ததால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. படுத்திருந்தார். டாக்டருடன் வந்த கேப்டன் கர்பத்சிங் என்னும் சீக்கியன் அவரின் தலைமயிரைப் பிடித்துத் தூக்கி நிமிர்த்தினான். பின்பு இந்தியில் ஏதோ திட்டினான். ‘மிஸ்டர் ஆனந்தராஜா, நேற்று வல்வெட்டித் துறையில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகள் மிகக் கொடூரமானவை. இது பற்றி உங்கள் கருத்து என்ன?’ என்று கேட்டார். தமது இராணுவ வீரர்கள் இறந்ததைப் பற்றி அவர் குறிப்பிட்டார்.

‘போரில் இரண்டு பக்கங்களிலும் இழப்புகள் ஏற்படுவது தவிர்க்க முடியாதது தான்; ஆனால், போரில் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத பொது மக்களிடம் நீங்கள் நடந்து கொண்ட முறை காட்டுமிராண்டித் தனமானது, கொடூரமானது’ என ஆனந்தராஜா பதில் கூறினார். அதைக் கேட்ட டாக்டரின் முகம் கோபத்தினால் சிவந்தது.

‘அப்படியா, அது இருக்கட்டும், எங்களுக்கு வல்வெட்டித் துறைப் பிரமுகர் ஒருவரைக் கொன்று விடும்படி இந்தியாவிலிருந்து ஆணை வந்துள்ளது. உங்களுடைய பெயரை அறிவித்து விட்டோம். இன்று 9.45 மணிக்கு வலி எதுவும் இல்லாமல் உங்களைக் கொல்லப் போகிறோம். நீங்கள் அதற்கு முன்னால் உங்களுக்கு விருப்பமான கடவுளை வேண்டிக் கொள்ளலாம்’ என மிரட்டினார்.

இந்திய இராணுவ டாக்டருடைய இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆனந்தராஜா ஆச்சரியப்படவில்லை. கடந்த இரண்டு ஆண்டு காலமாகத் தமது மக்களிடம் இந்திய இராணுவத்தினர் எல்லாவற்றையும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை அறிந்தவர். ஆதலால், அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஆனால், டாக்டரோ மேலும் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

‘புலிகளின் ஆயுதக் கிடங்குகள் இருக்கும் இடத்தை நீங்கள் காட்டிக் கொடுத்தால் உங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றும் படி மேலதிகாரிகளுக்கு நான் சிபாரிசு செய்வேன். நீங்களும், குடும்பஸ்தர், பள்ளியின் முதல்வராக இருப்பவர். எதற்காக வீணாக உயிரை இழக்கவேண்டும்’ என்றார்.

அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ஆனந்தராஜா அந்த வேதனையின் நடுவிலும் சிரித்துக் கொண்டே, ‘டாக்டர் நான் கடவுளைப் பிரார்த்திக்கப் போகிறேன்’ இவ்வாறு கூறியதும் டாக்டர் சௌத்ரி வேகமாக விலகிச் சென்றார்.

பின்பு பிரிகேடியர் முன்பு ஆனந்தராஜா ஆஜர்படுத்தப்பட்டார். ‘மகாத்மா காந்தியடிகள் பிறந்த நாடுதானா உங்கள் நாடு? சே! என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. என்று வேதனையோடு ஆனந்தராஜா கூறிய போது அந்தப் பிரிகேடியர் பின்வரும் பதிலைச் சொன்னார்.

‘மிஸ்டர் ஆனந்தராஜா, வெரி சாரி, உங்களைத தற்செயலாகத் தான் பிடித்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அதற்காக மனம் வருந்துகிறேன். உங்களுடைய சொல்லைப் புலிகள் கேட்க மாட்டார்கள். எப்படியாவது அவர்களை நாங்கள் அழித்து விடுவோம். அதற்கு உங்களைப் போன்ற படித்தவர்கள் தான் உதவி செய்ய வேண்டும். புலிகள் ஒளிந்திருக்கும் இடங்களை நீங்கள் கூறினால் உங்களைப் பத்திரமாக இந்தியாவுக்கே அனுப்பி அங்கே நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும் நிம்மதியாக வாழ்வதற்கு எல்லாவிதமான உதவிகளையும் செய்கிறோம். நீங்கள் பயப்படத் தேவையில்லை. உங்கள் முகத்தை மறைத்து முகமூடி போட்டு அழைத்துச் செல்கிறோம். எங்களுடைய ஜீப்பில் வந்தே புலிகளின் மறைவிடங்களைக் காட்டிக் கொடுக்கலாம்’ என்றார்.

பிரிகேடியரின் இந்தக் கோமாளித்தனமான வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆனந்தராஜா எரிச்சலுடன் பதில் கூறினார்.

‘அத்தகைய துரோகத்தை நான் ஒரு போதும் செய்ய மாட்டேன். புலிகளை அழிக்க நினைப்பதை மறந்து விட்டு அவர்களுடன் பேசிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள். அது தான் உங்களுக்கும் உங்கள் நாட்டிற்கும் நல்லது. அதை விட்டுவிட்டுச் சிறு பையன்களிடம் கூறுவது போல என்னிடம் கூறாதீர்கள்’ என்று கூறிவிட்டு அவர் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டார்.

பிரிகேடியர் அருகே நின்ற கர்னல் சர்மா ‘நாங்கள் சொன்னபடி செய்யாவிட்டால் உம்மைக் காங்கேயன் துறைமுகத்துக்கு அனுப்பிவிடுவோம்’ என்று மிரட்டினார்.

புலிகள் அல்லது அவர்களின் ஆதரவாளர்கள் என்று சந்தேகத்தின் பேரில் சிறைப்பிடிக்கப்படுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களைச் சித்திரவதை முகாமான காங்கேயன் துறை முகாமுக்கு அனுப்பி விடுவார்கள். அங்கு 750 சதுர அடி கொண்ட ஒரு வீட்டில் 150 பேரை அடைத்து வைப்பார்கள். ஒரே ஒரு மலக்கூடத்தைத் தான் அத்தனை பேரும் பயன்படுத்த முடியும். சாப்பாடு ஒழுங்காக அளிக்கப்படுவது இல்லை. கைதி நாளுக்கு நாள் ஒன்றுக்கு ரூ.5 வழங்கப்பட வேண்டும் என்பது விதிமுறை ஆகும். ஆனால், கைதிகளிடம் கையெழுத்து பெற்றுக் கொள்வார்களே தவிர பணத்தைக் கொடுக்க மாட்டார்கள். இராணுவ அதிகாரிகளே அவற்றை எடுத்துக் கொள்வார்கள். யாராவது தப்பித் தவறி இதைத் தட்டிக் கேட்டால் அன்று முழுவதும் அவருக்கு அடியும் உதையும் தான் கிடைக்கும்.

முன்பொருநாள் காங்கேயன் துறை முகாமுக்கு அங்குள்ள கைதிகளைப் பார்வையிட்டு அவர்களது குறைகளைக் கேட்டு ஏதாவது உதவி செய்வதற்காகச் சென்ற மக்கள் குழுவில் ஆனந்தராஜாவும் ஒருவராக இருந்தார். அந்தக் கொடுமையான முகாம் பற்றி அவருக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அதனால் தான் அவரை அந்த முகாமுக்கு அனுப்ப போவதாக அதிகாரிகள் மிரட்டினார்கள்.

‘அந்த முகாமுக்கு அனுப்புவதைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. நீங்கள் என்னைச் சுட்டுக் கொன்றால் கூட நீங்கள் கூறும் கீழ்த்தரமான வேலைகளை நான் செய்யப் போவது இல்லை’ என ஆனந்தராஜா பதில் கூறினார்.

ஒரு மரண வீட்டில் துக்கம் கொண்டாடுவதற்காக உறவினர்கள் வந்து கூடியிருந்தார்கள். திடீர் என அந்த வீட்டை இந்திய இராணுவம் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டது. ஆண்கள் அனைவரையும் வயது வேறுபாடு இல்லாமல் வெளியே இழுத்து வந்து வரிசையாக நிறுத்தி வைத்தார்கள். நீங்கள் எல்லோரும் புலிகள், உங்களைச் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்று வெறி பிடித்தவன் போல ஒரு சிப்பாய் கத்தினான். துக்க வீட்டில் இருந்த பெண்கள் எல்லோரும் வெளியே ஓடி வந்து சிப்பாய்களின் கால்களில் விழுந்து கதறினார்கள்.

ஆனால் அந்த மூர்க்கர்களின் மனம் இரவில்லை. ஆண்களையெல்லாம் அடித்து இழுத்துக் கொண்டு முச்சந்தியை நோக்கி நடந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் அழுது கொண்டும், புலம்பிக் கொண்டும் ஓடி வந்த பெண்களை ‘பூட்ஸ்’ கால்களினால் உதைத்தும், துப்பாக்கிக் கட்டைகளினால் அடித்தும் விரட்டினார்கள். வல்வெட்டித் துறைச் சந்திப்பை அடைந்ததும் அவர்களை ஒரு சாலையில் உட்கார வைத்தார்கள். முதல் நாள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்களின் சடலங்கள் ஊதிப் போய் அங்கேயே கிடந்தன. சிலருடைய தலைமயிரைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு போய் எதிர்ப்புறமாக எரிந்த கடை ஒன்றில் முன்னாள் நிற்க வைத்தார்கள். அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்றஅச்சம் எல்லோரையும் ஆட்டிப் படைத்தது. அங்கே நின்ற மற்றொரு சிப்பாய் அவ்வாறு நிறுத்தப்பட்ட ஆறு பேரையும் சுட்டுத் தள்ளினான். அந்த ஆறு பேரும் அந்த இடத்திலேயே அவர்களுடைய உறவினர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க துடிதுடித்து இறந்தார்கள்.

வல்வெட்டித் துறைப் பிள்ளையார் கோயில் ஊரிலிருந்து சிறிது ஒதுக்குப்புறத்தில் அமைந்து இருக்கிறது. பொதுவாக எந்தப் பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும் மக்கள் அங்கே ஓடி அடைக்கலம் புகுவார்கள். அன்றும் ஏறக்குறைய 400 பேர் வரையில் அந்த ஆலயத்திற்குள் தஞ்சம் புகுந்து இருந்தனர். அவர்களையும் இந்திய ராணுவம் விட்டு வைக்கவில்லை.

கோவில் என்றும் பார்க்காமல் ‘பூட்ஸ்’ கால்களோடு வெறித்தனமாகப் பாய்ந்து ஓடி வந்தார்கள். உள்ளே நுழைந்த அவர்களின் கண்களுக்கு முதலில் பட்டவர்கள் கோயில் அர்ச்சகர்கள் தாம். அந்த இரண்டு அர்ச்சகர்களையும் கோவிலுக்குள் வைத்தே பலமாகத் தாக்கினார்கள். பிறகு அங்கே இளைஞர்களையெல்லாம் தேடிப்பிடித்து அடித்து வெளியே சந்திக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். மேலும் மற்றப் பகுதிகளில் பிடிப்பட்டவர்களையும் அங்கே கூட்டி வந்தார்கள். கொதிக்கும் வெயிலில் அங்கிருந்து உருண்டு கொண்டே உடுப்பிட்டியில் இருந்த இந்திய இராணுவ முகாம் நோக்கிச் செல்லுமாறு ஆணையிட்டார்கள். கொதிக்கும் தார்ச்சாலையின் சூட்டைப் பொறுக்க முடியாமல் வேதனையுடன் உருண்டு உருண்டு சென்று கொண்டிருந்த மக்களை மரக்கட்டைகளால் அடித்துக் கொண்டே சென்றார்கள்.

(மூன்று நாட்களும் வல்வெட்டித்துறையில் நடந்த சம்பவங்கள் இதுவரை எங்கும் நடைபெறாதவை. வல்வெட்டித்துறையில் நடந்த சம்பவங்களை அனைத்து ஊடகங்களும் திட்டமிட்டு மறைத்தன. அந்நியநாட்டைச் சேர்ந்த ஊடகங்கள்தான் அம்பலப்படுத்தின. சர்வதேச மன்னிப்புச்சபை, ஆசியா வாட்ச் போன்ற உலக மனித உரிமை அமைப்புகள் இதுபற்றி விசாரணை நடத்தி இந்திய ராணுவத்தை கண்டனம் செய்தனர். தமிழர்கள் என்றும் மறக்க முடியாத நிகழ்வு இது.)

‘தம்பி’ வீட்டில் இந்தியப்படை

1985ம் ஆண்டு, அக்டோபரில் வல்வெட்டித் துறையில் உள்ள தம்பி பிரபாகரன் அவர்களுடைய வீட்டிற்கு நான் சென்று பார்த்த பொழுது வீட்டின் கூரை மட்டுமே நாசமாகிக் கிடந்தது. சுவர்கள் சேதமடையாமல் நின்றன. சிங்கள இராணுவம் அதற்கு மேல் நாசப்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பின் 1990ம் ஆண்டு, மாரச் மாதம் அதே வீட்டைச் சென்று பார்த்த போது சுவர்கள் எல்லாம் இடிக்கப்பட்டு அடியோடு நாசமாகிக் கிடந்தன.

பிரபாகரனைப் பிடிக்க முடியாத இந்திய ராணுவம் பீரங்கியால் சுட்டு அவரின் வீட்டை நாசப்படுத்தியது. பிரபாகரனைச் சுட முடியாத ஆத்திரத்தை அவரது வீட்டைச் சுட்டுத் தீர்த்துக் கொண்டது.

ஆனாலும், இந்தியப் படை வீரர்கள் பிரபாகரன் மீது எத்தகைய மதிப்பு வைத்திருந்தார்கள் என்பது பின்னால் வெளியாயிற்று.

இந்தியப்படை வீரர்கள் தம் நாட்டிற்குத் திரும்பும் சமயத்தில் அணி, அணியாக அந்த வீட்டிற்கு வந்து அதன் முன் நின்று ஒருவருடன் ஒருவர் போட்டி போட்டுப் புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டனர். இந்த வினோதக் காட்சியை வல்வெட்டித் துறை மக்கள் வேடிக்கையாகப் பார்த்து ரசித்தனர்.

– பழ.நெடுமாறன்

இளகிய மனம் உள்ளவர்கள்,இதயம் பலகீனமானவர்கள் தயவு செய்து கீழ்வரும் படங்களை பார்க்கவேண்டாம்.

கேணல் நாகேஸ் மகள் தேனுஜா கவிதை -அப்பா..இன்றுடன் அகவை 55 ! #ஈழமறவர் #ஈழம் #தமிழர் #புலிகள் #Maaveerar #ltte #Tamil #Eelam

அன்று போலில்லை இன்று,
வாழ்த்துச் சொல்லிக்
கட்டி அணைக்க
இன்னமும் எஞ்சியிருப்பது
சிரிப்பு சுமந்த உங்கள் முகமும்
மனம் நிறைய நினைவுகளுமே

அப்பா..
நீங்கள் இல்லை என்ற
நினைவு கூட எப்போதாவது தான்
நிஐத்தினுள் எங்களை இழுக்கிறது
சுவர்கள் எங்கும்
சிரித்த முகம்;
விறைப்பாய்
வரியுடுத்திய வீரமுகம்;
என நாள்தொறும் எமை
உபசரிக்க நீங்கள் தவறியதே இல்லை
உயிர்கள் தூரம் தள்ளி சென்றாலும்
உணர்வுகளால் என்றும் இணைந்திருக்கிறோம்
இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் அப்பா…

அன்போடு உங்கள் மகள் தேனுஜா.

புலர்வு

முள்ளிவாய்க்கால் அழுகுரல்கள் மத்தியில் பிறந்த குழந்தை ! #இனப்படுகொலை #ஈழமறவர் #ஈழம் #தமிழர் #Mullivaikkal

முள்ளிவாய்க்கால் அழுகுரல்கள் வானெழுந்தபோது புதிதாக கேட்ட மழலைக்குரல்…

அது ஒரு பொல்லாத நாள். தமிழீழத் தமிழனின் ஒட்டு மொத்த அபிலாசைகளும் மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நாட்களில் ஒன்று. ஓரிரு கிலோ மீட்டர்களுக்குள் எங்களது வாழ்க்கை முடக்கப்பட்டு சிறீலங்காவின் சிங்களப் பேய்கள் எம்மை கொன்று தின்ற நாட்களில் ஒன்று. வழமை போலவே அன்றும் அலன் மருத்துவமனை சுறுசுறுப்பாக செய்து கொண்டிருக்கின்றது.

தமிழீழ விடுதலைப் போரியல் வரலாற்றின் இறுதியான விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவ மருத்துவமனை என்ற வரலாற்று வகிபாகத்தைக் கொண்ட அந்த மருத்துவமனை வட்டுவாகல் பகுதியில் மருத்துவ போராளி அலனின் பொறுப்பாள்கையில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. அது ஒரு இராணுவ மருத்துவமனையாக இருந்தாலும் கூட போராளிகள் மக்கள் என்ற எந்த பாகுபாடுமின்றிய பொது மருத்துவ சிகிச்சைகளை மேற்கொண்டு வந்தது. அப்போது உயிர் காத்தல் ஒன்று மட்டுமே தலையாய பணியாக்கப்பட்டிருந்தது.

ஒருபுறம் சாவுகளையும் , மறுபுறம் சிதறிக் கிடந்த காயப்பட்டவர்களின் கனதியையும் தாங்க முடியாது தகித்துக் கொண்டிருந்த மருத்துவமனையில் அந்த இறுதி நாட்களில் மருத்துவர் தணிகை, மருத்துவப் போராளி இசையருவி, மருத்துவப் போராளி உயர்ச்சி, மருத்துவப் போராளி சுகுகுமாரன் மற்றும் மருத்துவர் அலனுடன் அவரின் துணைவியான மருத்துவப் போராளி குலமகள் ஆகிய போராளிகள் தமது தமிழீழத்திற்கான மருத்துவப் பணியின் இறுதி வரலாற்றுப் பக்கங்களை எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

சுற்றிவர சிறீலங்காப்படைகளின் முற்றுகைக்குள் தமிழீழம் தகித்துக் கொண்டிருந்த போது தமது உயிரையும் துச்சமென மதித்த தமிழீழ மருத்துவர்களும் பலநூறு மருத்துவப் போராளிகளும் தமது மருத்துவக் கடமைகளை செய்து கொண்டிருந்தாலும், அலன் மருத்துவமனை என்று குறிப்பிடப்படும், நெய்தல் மருத்துவமனையே தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் மருத்துவமனைக் கட்டமைப்போடு அப்போது இறுதியாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. மற்றைய மருத்துவமனைகள் யாவும் செயலிழந்து போன நிலையில் மருத்துவப் போராளிகள், மருத்துவர்கள் என அனைவரும் தம்மால் முடிந்த அளவுக்கு கிடைத்த இடத்தில் கிடைத்த பொருட்களை வைத்து தமது பணியை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அதே நேரம் மறுபுறத்தில் அரச மருத்துவர்களும் தமது கடமையை உறுதியாகச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியாக முள்ளிவாய்க்கால் அரசினர் தமிழ்கலைவன் பாடசாலையில் இயங்கிய அரச மருத்துவமனை, இராணுவத்தின் முற்றுகைக்குட்பட்டு 15.05.2009 அன்று சிறீலங்காவின் ஆளுகைக்குள் வந்தது. அங்கே பணியாற்றிய அரச மருத்துவர்கள் சிறீலங்கா இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டும், சுடப்பட்டு காயப்படுத்தப்பட்டும் இராணுவ கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு செல்லப்படும் வரை அவர்களது பணியும் அங்கே நிறைவாகவே இருந்தது.

அதன் பின்பு அரச மருத்துவமனையின் பணி இல்லாமல் போன நிலையில் நெய்தல் மருத்துவமனை மட்டுமே முற்றுமுழுவதுமான மருத்துவ மற்றும் சத்திர சிகிச்சை நிலையமாக மாறிப் போனது.

ஊர் முழுக்க பிணக் குவியல்கள். திரும்பும் வீதிகள் எங்கும் காயப்பட்டவர்களின் ஓலங்கள். அந்த மருத்துவமனையை சுற்றி இருந்த நிலமெங்கும் அவலக் குரல்களும் சாவின் ஓலமும் இழுத்து புதைக்கப்படாத பிணத்தின் துர்நாற்றமும் என சொல்ல முடியாத அதி உச்ச வரலாற்று அவலத்தின் நாளாக அன்றைய நாள் உதித்தது. அதனோடு தமிழீழம் தன் மூத்த காவலன் ஒருவனையும் இழந்து தவித்த நாள். தமிழீழத்தின் மூத்த தளபதி பிரிகேடியர் சொர்ணம் அவர்கள் வீர காவியமாகிய கணப்பொழுது அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்த சேர்த்தார்கள் போராளிகள். அந்த மருத்துவமனை சத்திர சிகிச்சை கூடத்தில் அப் பெருமகனாரின் வித்துடலை மருத்துவர்கள் பரிசோதிக்கின்றார்கள். அவர் வீரச்சாவடைந்துவிட்டார் என்ற வரலாற்று சோகத்தை அந்த சத்திரசிகிச்சை கூடத்தின் மேசையில் தான் மருத்துவர் அலன் உறுதிப்படுத்துகிறார். தம் கண் முன்னே எங்கள் வீரத் தளபதி உயிரற்றுக் கிடந்த கோலத்தை பார்த்தவர்கள் அவருக்காக தலை குனிந்து அகம் நினைத்து ஒரு நிமிடம் விழிநீர் சொரிந்தார்கள். ஆனாலும் உடனடியாகவே தமது கடமையின் முக்கியத்தை உணர்ந்தவர்களாக அடுத்த சத்தி்ரசிகிச்சைக்கு தயாரானார்கள். அழுது கொண்டிருப்பது போராளிக்கு நற்பண்பல்ல என்பதை அப் போராளிகள் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்கள். அதனால் அவரது வித்துடலுக்கான மரியாதையை செலுத்திய மறுகணம் தம் கடமைகளை தொடர்ந்தார்கள்.

அப்போது ஒரு பெரும் இக்கட்டான சூழ்நிலை உருவாகின்றது. குழந்தை பிறப்புக்காக நிறைமாத கர்ப்பிணித் தாய் ஒருவரை ஒரு பெண் போராளி இவர்களது மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்து விட்டுச் செல்கிறாள். ஆயிரமாயிரம் காயப்பட்டவர்களை ஆயிரமாயிரம் வேறு மருத்துவத் தேவைக்கானவர்களை உயிர் காத்து உன்னத பணி செய்த அவர்களுக்கு இம் மகப்பேறு ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையை அப்போது உருவாக்கி இருந்தது.
மருத்துவர் தணிகை மகப்பேற்று நிபுணர் மருத்துவக்கலாநிதி கெங்காதரன் அவர்களிடம் பயிற்சி மாணவனாக இருந்த போதும், அதன் பின்பான காலங்களில் மருத்துவராக பணியாற்றிய போதும் சரி அவருக்கு மகப்பேற்று சிகிச்சை அனுபவமும் பட்டறிவும் இருந்தது. ஆனாலும் ஒரு சிக்கல் நிலை, சாதாரண மகப்பேறு என்றால் எந்த சிக்கல்களும் இல்லை ஆனால், அந்த கர்ப்பிணித் தாய்க்கு சுகப்பிரசவம் இல்லாமல் சத்திரசிகிச்சை செய்ய வேண்டிய சூழ்நிலை உருவானால் சிக்கல் நிறைந்துவிடும். அதற்கான உபகரணங்களான,

Sponge Holder
Towelclips
Blade handle
Mosquito forceps curved;straight
ARM forceps
Artery forceps long
Green Army Tage
Rectractor
Suckerhandle
Scissors curved,straight
Cord clamp
Tooth forceps ,Non tooth
Alicès forceps
Needle holder
(Dialator No 4-6 if necessary)

போன்றவையோ அல்லது அதற்கான தயார்ப்படுத்தல்களோ எதுவுமே அற்ற வெறுமையான சூழலில் அவர்கள் இருந்தார்கள்.

என்ன செய்யலாம் என்று யோசிப்பதற்கு முதலே “ எம்மால் முடியும், நாம் செய்வோம்” என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார்கள்.
ஒரு குழந்தை பிறப்புக்காக ஒரு தாய் காத்திருக்கும் போது, எவ்வளவு வலி என்றாலும் அதை சுகமான உணர்வாகத்தான் அந்த தாய் உணர்வாள். அவளுக்கான சிகிச்சைகளை மேற்கொள்ளும் மருத்துவர்களும் புன்னகையோடு சிரிப்பார்கள். ஆனால் இக் குழந்தை பிறப்புக்காக அந்த தாய் வந்த போதே வழமை போலல்லாது “இந்த கொடுமையான உலகத்தில் எதுக்கு வந்து பிறக்கின்றாய் குழந்தையே “ என்றே எண்ணம் அனைவருக்கும் வந்திருந்தது.

சிறீலங்கா எனும் பேரினவாதம் ஆடும் இனவழிப்புத் தாண்டவத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் நாம் செத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த கொடுமையான பொழுதில் நீ ஏனடா வந்து உதிக்க போகிறாய் சிசுவே என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள். மருத்துவர்களின் மனங்களில் அக் குழந்தை இந்த மண்ணில் எத்தனை காத தூரம் உயிரோடு வாழ இந்த சிறீலங்காப் பேய்கள் அனுமதிக்கப் போகின்றார்கள் என்ற வலி எழுந்தது. பல மாதங்களாக ஒழுங்கான உணவில்லாமல், ஒழுங்கான ஊட்டச்சத்தில்லாமல் குழந்தையை பெற்றெடுக்கப் போகும் அத்தாய் அக்குழந்தைக்கு பாலூட்ட முடியுமா? என்பது பெரும் அதிர்ச்சிக் கேள்வியாக கண் முன்னே எழுந்தது. அல்லது பிறந்த குழந்தைக்காகக் கொடுக்கக் கூடிய பால்மாவோ அல்லது சத்தூட்டமுள்ள எந்த உணவு வகைகளோ அப்போது யாரிமும் இல்லை. அதனால் இக் குழந்தை பிறந்தவுடனே எவ்வாறு பசியாற்றப் போகிறாள் அத்தாய்…? மருத்துவர்களுக்கு எழுந்த பெரும் மனக்குழப்பங்களுள் இதுவும் இருந்தது.

இருப்பினும் அவர்கள் அந்த வலியோடும் சிகிச்சைக்காக அத்தாயை உள்ளே எடுக்கின்றார்கள். அந்த மருத்துவமனைக் கட்டிடத்தின் சிறு அறை ஒன்றில் தங்கி இருந்த பெண் மருத்துவப் போராளிகளிடம் அத் தாயை ஒப்படைத்து அவர்களைப் பாதுகாக்கும் படி பணிக்கின்றார்கள் மருத்துவர் தணிகை மற்றும் அலன் ஆகியோர். மருத்துவர்களுக்கு சத்திரைசகிச்சைகளின் போது மருத்துவப் போராளி குலமகள் தன் கைக் குழந்தையைச் சேலையால் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கட்டியபடி உதவி மருத்துவராக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்ததைப் போலவே இப்போதும் பணிக்குத் தயாரானார். அவருடன் இசையருவி மற்றும் எழில் ஆகியபெண் போராளிகளும் அந்த குழந்தை பிறப்புக்கான ஏற்பாடுகளை கவனிக்கத் தொடங்கினர்.

மருத்துவர்களோடு உதவிக்கு நின்ற மருத்துவப் போராளிகள் ஓரிருவரே. அவர்களை அந்த தாய்க்கான மகப்பேற்றுக்கான சிகிச்சையில் ஈடுபடுத்தி விட்டு தம் கடமையைத் தொடர்ந்தார்கள் மருத்துவர்கள். வானம் எங்கும் புகை மண்டலம் தமிழீழத்தின் செவிப்புலனை கருவறுக்கும் பயங்கர பல்குழல், ஆட்லறி மற்றும் கிபிர் விமானத் தாக்குதல்களின் வெடிச்சத்தங்கள். தலை நிமிர்த்த முடியாத அளவுக்கு துப்பாக்கி ரவைகளின் தாக்குதல்கள். இவற்றுக்கு நடுவில் அந்த தாய் தன் குழந்தையை பெற்றெடுக்க காத்திருக்கின்றாள். அவளுக்கு உதவியாகப் பெண் மருத்துவப் போராளிகள், வேறு சிகிச்சைகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் உடனடி சிகிச்சைகளை வழங்க தயாராக இரு தமிழீழ மருத்துவர்கள். அந்த மருத்துவமனை தனது வரலாற்றுப் பக்கம் ஒன்றை எழுத்த் தயாராகிக் கிடந்தது. பல ஆயிரம் மக்கள் செத்துக்கொண்டிருந்த அந்த நிமிடத்தில் அந்தக் குழந்தை இந்த உலகத்தில் பாதம் பதிக்க காத்திருந்தது.

அவலக் குரல்கள் வானெழுந்து கொண்டிருந்த பொல்லாத பொழுதொன்றில் அப் பெண்ணின் இடுப்பெலும்பு வலியெடுக்கத் தொடங்கியது. பிரசவத்துக்கான அறிகுறிகள் ஓவென்று கத்தி அழுது கொண்டிருக்கும் அத் தாயின் அவலக்குரல் என்று அந்த பிரதேசமே அந்தரித்துக் கொண்டிருக்க, அலன் மருத்துவமனை தன் வரலாற்றில் இறுதிப் பக்கத்தில் ஒரு உண்மையை பதிவாக்கிக் கொண்டது. அழுகுரல்கள் வானெழுந்த பொழுதொன்றில் மழலைக்குரல் ஒன்று பசியில் கத்தியபடி தமீழிழத் தாய் நிலத்தில் தன் வருகையை பதிந்து கொண்டது. பல லட்சம் அவலக்குரல்களுக்கு மத்தியில் அக் குழந்தையின் மழலைக்குரல் வானெழுந்தது.

தம்மால் முடிந்த அளவுக்கு குழைந்தைக்கான அல்லது அத் தாய்ககுத் தேவையான விடயங்களை கவனித்துக் கொண்ட அம்மருத்துவ அணி அந்த இளம் தாயைக் குழந்தையோடு முடிந்த அளவுக்கு பாதுகாத்து வைத்திருந்தார்கள். ஆனாலும் அந்த தாய் சாதாரண நிலைக்கு திரும்பிய உடனேயே தன் குழந்தையை அணைத்து மகிழ்ந்தபடி முத்தமிட்டுக் கொள்கிறாள். தமிழினத்தின் ஒரு மாபெரும் வீரத் தளபதியை இழந்து தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மருத்துவமனை, அதே புனிதனின் வித்துடல் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்துக்கு மிக அருகிலேயே ஒரு உயிரைப் பெற்றெடுத்த தன் வரலாற்றைப் பதிவு செய்தது.

எழுதியது: இ.இ. கவிமகன்
தகவல்: மருத்துவர் தணிகை
மருத்துவர் அலன்
மருத்துவப்போராளி குலமகள்

ஒப்புநோக்கியது : மஞ்சு மோகன்
நாள்: 20.07.2021

முக்கிய குறிப்பு: இந்த இறுதி மருத்துவமனையில் பணியாற்றிய பல மருத்துவர்கள் மற்றும் மருத்துவ போராளிகளது பெயர்களை நடைமுறையில் இருக்கும் சூழல் காரணமாக குறிக்க முடியாததுக்கு வருந்துகிறேன்.

புலர்வு

அழுகுரல்கள் வானெழுந்தபோது புதிதாக கேட்ட மழலைக்குரல்…

ரிஷாட் பதியுதீன் – சிறுமி ஹிஷாலினியின் மரணத்திற்கு நீதி ! #JusticeForHishalini @rbathiudeen #ChildAbuse #HumanRights

ஹிஷாலினியின் மரணத்திற்கு நீதிவேண்டி வவுனியாவில் ஆர்ப்பாட்டம்

IMG 4293 ஹிஷாலினியின் மரணத்திற்கு நீதிவேண்டி வவுனியாவில் ஆர்ப்பாட்டம்

முன்னாள் அமைச்சர் றிசாட் பதியூதீன் வீட்டில் பணிப் பெண்ணாக பணியாற்றி உயிரிழந்த ஹிஷாலினியின் குடும்பத்திற்கு நீதிவேண்டி வவுனியாவில் ஆர்ப்பாட்டம் ஒன்று இன்று  முன்னெடுக்கப்பட்டது.

வவுனியா மாவட்ட உள்ளூராட்சி மன்ற பெண்கள் ஒன்றியம் மற்றும், சிவில் சமூக அமைப்பின் ஏற்பாட்டில் வவுனியா பழைய பேருந்து நிலையத்திற்கு முன்பாக குறித்த ஆர்ப்பாட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

இதன்போது கருத்து தெரிவித்த ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள்,

”இலங்கையில் பெண்கள் மற்றும் சிறுவர்களிற்கெதிரான குற்றங்கள் பாரிய பிரச்சனையாக உருவெடுத்துள்ளது. அந்த வகையில் கொழும்பில் மரணமடைந்த ஹிஷாலினி என்ற சிறுமியின் மரணத்திற்கு காரணமானவர்கள் உடனடியாக கண்டு பிடிக்கப்பட்டு, உரிய தண்டனைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

IMG 4297 ஹிஷாலினியின் மரணத்திற்கு நீதிவேண்டி வவுனியாவில் ஆர்ப்பாட்டம்

அவளது மரணத்திற்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்று தொடர்புடைய அதிகாரிகளை கோரி நிற்கின்றோம். தற்போது சிறுமிகள் பெண்கள் மீதான, துஸ்பிரயோக சம்பவங்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வரும் நிலையில், நாட்டின் பெண்களுக்கான பாதுகாப்பு உறுதிப்படுத்தப்படுவது கேள்விக் குறியாகவுள்ளது.

எனவே ஹிஷாலினியின் மரணத்திற்கு காரணமானவர்கள்  சட்டத்தின்  முன் நிறுத்தப்பட்டு தண்டனை பெற்றுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.

எமது நாட்டின் பெண்கள் சுயகௌரவத்துடன் பாதுகாப்பாக வாழும் சூழ்நிலையை அரசு பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்” என்றனர்.

ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் சிறுவர் துஸ்பிரயோகத்திற்கு எதிரான கோசங்களை எழுப்பியிருந்ததுடன், பதாதைகளையும் ஏந்தியிருந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

🔴ஒற்றை MD 90 மோட்டச் சைக்கிளில் புத்தளத்திற்கு சென்றவர்
🔴15/16 வருடங்களாக அமைச்சராக இருந்தவர்
🔴பாராளுமன்ற உறுப்பினர்
🔴ஜனநாயக கட்சியின் தலைவர்
🔴குறித்த இனத்தின் மக்கள் பிரநிதி
🔴04 பாராளுமன்ற உறுப்பினரை கொண்ட கட்சியின் தவைவர்
🔴169 பிரதேச சபை உறுப்பினரை கொண்ட கட்சியின் பிரதிநிதி
🔴நாட்டின் முக்கிய செல்வந்தர்
🔴ஆசியாவின் முக்கிய செல்வந்தர் தர வரிசையில் உள்ளவர்
🔴70+ கம்பனிகளின் Chairman, MD/ CEO
🔴2000+ ஏக்கர் காணிகளை அசையா சொத்துகளாக கொண்டவர்.

(இலங்கை காணி உச்ச வரம்பு சட்டத்தின் கீழ் வயல் காணி+ மேட்டு நிலம் உள்ளங்களாக ஒரு தனி நபர் 75 ஏக்கர் மட்டுமே சட்ட ரீதியாக வைத்திருக்க முடியும்.

ஆகவே தான்
🔴தனது
🔻 தாயார்,
🔻சிறிய தாயார்
🔻பெரிய தாயார்
🔻அத்தை
🔻மனைவி
🔻மனைவியின் சகோதர/ சகோதரிகள்
🔻சகோதரன்
🔻சகோதரனின் மனைவி
🔻சகோதரனின் மனைவியின் சகோதர/ சகோதரிகள்
என்று முறையில் பட்டியல் நீளும்
🔴அத்தோடு
🔻தொலைக்காட்சி அலைவரிசை,
🔻வானொலி அலைவரிசை ஆகியவற்றுக்கு சொந்தக்காரன் ஆகியவர் தனது வீட்டில் சிறுமியை வேலைக்கு அமர்த்தியது மட்டுமல்லாது அந்த சிறுமியை துஷ்பிரோகத்திற்கு உள்ளாக்கியதிலும் இந்த மக்கள் பிரதிநிதிக்கும் பங்கு இருக்குமா? சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது இவரும் சிறுமியை துஷ்பிரயோகம் செய்து இருப்பாரா என்றே சந்தேகம் எழுகிறது.

உயிர்த்த ஞாயிறு (April-21) குண்டு வெடிப்பில் தொடர்பு என்ற வகையில் தன்னை கைது செய்த போது மனித உரிமை மீறல் அது இது என்று எல்லாம் கதறிய போது ஒரு வேளையில் அரசின் பழிவாங்கல் தானோ என நினைத்தோம்.

இப்போது புரிகிறது. சிறுமியை துஷ்பிரயோகம் செய்யும் நிலைமைக்கு கூட அஞ்சாத இவர்கள் நிச்சயமாக தேவாலயத்திற்கு குண்டு வைப்பதற்கு ஒத்துழைக்க தயங்கி இருக்க மாட்டார்கள் என்றே சிந்திக்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளோம்.

அத்தோடு சிறுமியை தனது வீட்டில் வைத்து அவரும் துஷ்பிரயோகம் செய்திருக்க கூடலாம்/ அவரும் உடந்தையாக இருந்திருக்கலாம்/ கண்டும் காணாதது போல் கடந்து சென்று இருக்கலாம். இதில் எதுவுவே இல்லை என்று மட்டும் மறுக்க முடியாது.

இங்கு குற்றம் நிருபிக்கபட்டால் உடந்தையாக இருந்தவர் உட்பட குடும்பத்தோடு அதி உச்ச தண்டையாக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும்.
நீதியின் பிடியில் குற்றத்திற்கு நியாயமான தீர்ப்பு வேண்டும்.

பாராளுமன்ற உறுப்பினர் முதற்கொண்டு சம்மந்தப்பட்ட
🔻அவரின் மனைவி
🔻மனைவியின் சகோதரர்
🔻மனைவியின் தந்தை என துஷ்பிரயோகம் செய்தவர்கள், உடந்தையாக இருந்தவர்கள் என அனைவருக்கும் அதி உச்ச தண்டனை கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
அத்தோடு சிறுமி என்றும் பாராமல் வேலைக்கு அனுப்பிய பெற்றோர், தரகர் அனைவருக்கும் தகுந்த தண்டனை வழங்க வேண்டும்.

சிறுமி ஹிசாலினி விவகாரம்! ரிசாட் குடும்பத்தினருக்கு நீதிமன்றம் வழங்கியுள்ள உத்தரவு

சிறுமி ஹிசாலினி உயிரிழந்த சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்ட முன்னாள் அமைச்சர் ரிஷாட் பதியூதீனின் மனைவி, மனைவியின் தந்தை, மனைவியின் சகோதரன் மற்றும் சிறுமியை வேலைக்கு அழைத்து வந்த இடைதரகர் ஆகியோர் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

எதிர்வரும் ஒகஸ்ட் மாதம் 9ம் திகதி வரை இவர்கவிளக்கமறியலில் வைக்குமாறு புதுகடை நீதவான் நீதிமன்றம் இன்று உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளது.

ஹிசாலினியின் மரணம் தொடர்பில் ரிஷாட் பதியூதீனின் மனைவி, மனைவியின் தந்தை மற்றும் சிறுமியை வேலைக்கு அழைத்து வந்த இடைதரகர் ஆகியோர் கடந்த 23ம் திகதி அதிகாலை கைது செய்யப்பட்டிருந்தனர்.

அத்துடன், ரிஷாட் பதியூதீனின் வீட்டில் இடம்பெற்றதாக கூறப்படும் மற்றுமொரு பாலியல் துஷ்பிரயோக சம்பவம் தொடர்பில் ரிஷாட் பதியூதீனின் மனைவியின் சகோதரனும் அன்றைய தினமே கைது செய்யப்பட்டிருந்தார்.

இவ்வாறு கைது செய்யப்பட்ட சந்தேகநபர்கள் முதற்தடவையாக கடந்த 24ம் திகதி புதுகடை நீதவான் முன்னிலையில் ஆஜர்ப்படுத்தப்பட்டிருந்ததுடன், சந்தேகநபர்களை 48 மணிநேரம் தடுத்து வைத்து விசாரணை நடத்த நீதவான் அன்றைய தினம் உத்தரவு பிறப்பித்திருந்தார்.

இவ்வாறு 48 மணிநேர விசாரணைகளின் பின்னர் சந்தேகநபர்கள் இன்றைய தினம் மீண்டும் நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டதை அடுத்து, சந்தேகநபர்களை விளக்கமறியலில் வைக்க நீதவான் உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளார்.

#கறுப்புயூலை 1983 படுகொலைகளின் 38 வருடங்கள் ! #புலிகள் #தமிழீழம் #ஈழம் #தமிழ் #இனப்படுகொலை #BlackJuly #blackjuly #blackjuly1983 #blackjuly83 #TYO #AntiTamilPogrom

——

கல்வியும் இராணுவ மயமாக்கல் ? #இனப்படுகொலை #ஈழம் #தமிழர்

கல்வியும் இராணுவ மயமாக்கல்3கல்வியும் இராணுவ மயமாக்கல்1
கொத்தலாவலை பாதுகாப்புப் பல்கலைக் கழகம் தொடர்பான சட்ட மூலம் கொண்டு வரப்படுவதன் பின்னணியும் கிளர்ந்தெழுந்த போராட்டங்களும்

நாடு எதிர் நோக்கும் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வைக் கொண்டு வருவார் என்ற கோஷத்துடன், மற்றொரு ராஜபக்‌ஷ இலங்கை அரசியல் களத்தில் ‘மீண்டும்’ இறக்கப் பட்டிருக்கின்றார். இரட்டைக் குடியுரிமையைக் கொண்டுள்ள பஸில் ராஜபக்‌ஷ பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும், நிதி அமைச்சராகவும் பதவியேற்ற அதே நேரம், நாடு முழுவதிலும் போராட்டங்கள் வெடித்துள்ளன. விலைவாசி உயர்வுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் ஒருபுறம். அரசாங்கம் கொண்டு வந்திருக்கின்ற கொத்தலாவலை பாதுகாப்புப் பல்கலைக் கழகம் குறித்த சட்ட மூலத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் மறுபுறம் தீவிரமடைந்து இருக்கின்றன.

கல்வியும்-இராணுவ-மயமாக்கல்2.jpgபஸில் ராஜபக்‌ஷவைக் களத்தில் இறக்கி, நாட்டின் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் அனைத்துக்கும் அவர் மூலமாகத் தீர்வு கிடைத்து விடும் என்பதாகக் காட்டிக் கொள்வதற்கு அரசு முற்படுகின்றது. பஸிலின் மீள் வருகைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம், பிரதான பிரச்சினைகளிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப அரசு முற்பட்டிருப்பதை வெளிப் படுத்தியது. பஸிலின் வருகையை வெடி கொழுத்திக் கொண்டாடு வதற்காக ஒன்று கூடியவர்கள் மீது பாயாத தனிமைப் படுத்தல் சட்டம், அரசுக்கு எதிராகப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தவர்கள் மீது மட்டும் பாய்ந்திருக்கின்றது.

அதிகரிக்கும் அரச எதிர்ப்பைக் கட்டுப் படுத்துவதற்கு தனிமைப் படுத்தல் சட்டத்தை அரசு பயன் படுத்துகின்றது என்பதை இது உறுதிப் படுத்தியுள்ளது. தற்போது நடை முறையில் இருக்கும் தனிமைப் படுத்தல் சட்டத்தின் கீழான ஒழுங்கு விதிகளின் படி கூட்டங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஒன்று கூடல்களுக்கு முற்றாகத் தடை விதிக்கப் பட்டுள்ளது. அவற்றில் பங்கெடுத் தவர்கள் கைது செய்யப் படுகின்றனர். அத்தடையை மீறிய குற்றச் சாட்டுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, நீதி மன்றங்களில் முன்னிலைப் படுத்தப் படுகின்றனர். தனிமைப் படுத்தல் சட்டப் பிரிவுகளையும் ஒழுங்கு விதிகளையும் மீறிய குற்றங்கள் நிரூபிக்கப் பட்டால் 6 மாத கால சிறைத் தண்டனையும், 10 ஆயிரம் ரூபா தண்டப் பணமும்  விதிக்கப் படலாம்.

தனிமைப் படுத்தல் சட்டத்தில் முன்னர் இருந்த சில தளர்வுகளை அரசாங்கம் இப்போது  இறுக்க மாக்கியுள்ளது. குறிப்பாக, முகக் கவசங்களை அணிந்து கொண்டு, தனிநபர் இடை வெளியைப் பேணும் வகையில் ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்துவதற்கு முன்னர் அனுமதியிருந்தது. ஆனால், அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை ஒடுக்கு வதற்கு வசதியாகவே தனிமைப் படுத்தல் சட்டங்களை அரசு இறுக்கமாக்கி உள்ளது.

குரலை நசுக்குவதற்கு தனிமைப்படுத்தல்

குரலை நசுக்குவதற்கு தனிமைப்படுத்தல்கொத்தலாவலை பாதுகாப்புப் பல்கலைக் கழகம் தொடர்பான சட்ட மூலத்திற்கு எதிராக பாராளுமன்ற சுற்று வட்டத்தில் கடந்த வியாழக் கிழமை ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடு பட்டிருந்தவர்களில் 30 இற்கும் அதிக மானோர் கைது செய்யப்பட்டு, கொழும்பு நீதவான் நீதி மன்றத்தில் முன்னிலைப் படுத்தப்பட்டு, தனிப்பட்ட பிணையில் விடுவிக்கப் பட்ட போதும் – பின்னர் பலாத்காரமாக தனிமைப் படுத்தல் நிலையங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டுள்ளனர். குறிப்பிட்ட ஆர்ப்பாட்டத்தில் இலங்கை ஆசிரியர் சங்கம், அனைத்துப் பல்லைக் கழக மாணவர் ஒன்றியம் மற்றும் சிவில் அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

இதே போன்று ஜே.வி.பி., முன்னிலை சோஷலிஸ கட்சி ஆகியவையும் குறித்த சட்ட மூலத்திற்கு எதிராக நாடளாவிய ரீதியில் பரவலாக ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியிருந்தனர். இவ்வாறான ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்களை கைது செய்தமைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து பிரதான எதிர்க் கட்சியான ஐக்கிய மக்கள் சக்தி சுதந்திர சதுக்கத்திற்கு முன்பாக கடந்த வெள்ளிக் கிழமை ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தி யிருந்தனர். எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சஜித் பிரேமதாச உட்பட எதிரணி எம்.பி.க்கள் பலரும் இதில் கலந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

கொரோனாத் தொற்றுக்கு எதிராக அரசாங்கம் கொண்டு வந்த சட்ட ஏற்பாடுகள் அரசாங்கத் தரப்பில் மேற் கொள்ளப் படும் நடவடிக்கை களுக்கு எதிராக பொது மக்கள் அல்லது அவர்கள் சார்பாக அபிப்பிராயங்களையோ, கருத்துக் களையோ வெளிப்படுத்த முடியாதவாறு அரசாங்கத் தரப்பிற்கு பாதுகாப் பளிப்பனவாக இருக்கின்றன. அபிப்பிராயங் களையும், கருத்துக்களையும் வெளிப்படுத்த முன்வருவோர் நசுக்கப் படுகின்றனர். 20 ஆவது திருத்தச் சட்டம், கொழும்பு துறைமுக நகர ஆணைய சட்டம் உட்பட பல விடயங்களை அரசாங்கம் இந்தச் சட்ட ஏற்பாடுகளைப் பயன்படுத்தி மக்களின் குரல்வளையை நெருக்கிக் கொண்டே அரசாங்கம் நிறைவேற்றிக் கொண்டுள்ளது

கல்வித் துறையில் கூட இராணுவ மயமாக்கல்

கல்வித் துறையில் கூட இராணுவ மயமாக்கல்கொத்தலாவலை பாதுகாப்புப் பல்கலைக் கழகச் சட்ட மூலத்தினூடாக இலங்கையில் இருக்கும் அரச பல்கலைக் கழகங்களில் குவிந்திருக்கும் கல்வி முறைக்கு சமாந்தர மான சில விடயங்களில் மேலாதிக்கத் துடன் இருக்கக் கூடிய தனியார், இராணுவ உயர் கல்வியை சட்ட ரீதியாக உறுதி செய்ய அரசாங்கத்தினால் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் தான் தற்போது எதிரணியினர் வீதிகளில் இறங்கு வதற்குக் காரணம்.

இலங்கையின் கல்வி முறையை சீர்திருத்த தற்போதும் ஒரு குழு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அக்குழுவில் இயங்குபவர்கள் அரசாங்கத்தின் தேவை கருதி செயற்படுபவர்களாக இருப்பதாகவும், தொழில் நுட்ப தொழில் படையை உருவாக்கும் வகையில் கல்வி முறையை மாற்ற வேண்டு மென்ற எண்ணம் கொண்டுள்ள அரசாங்கத்தின் விருப்பத்திற்கேற்ப கல்விக் கொள்கை, நடை முறைகளைக் கொண்ட கல்வி முறையை உருவாக்க இருப்பதாகவும் விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப் படுகின்றன.

ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷ கலைத் துறைக் கல்வியை நிராகரிப்பவராக உள்ள ஒருவர். அவருக்குப் பின்னணியில் இருந்து செயற்படும் வியத்மக அமைப்பினரும், இராணுவ மயமாக்கலையும், பொருளாதார நலன்களையும் மட்டும் இலக்காகக் கொண்டதாக கல்வி முறை அமைந்திருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையைக் கொண்டவர்கள். அழகியல் கல்வி என்பது அவர்களைப் பொறுத்த வரையில் தேவையற்ற ஒன்று. பொருளாதார சுழற்சிக்கேற்ற தொழிற் படையை உருவாக்குவதை மட்டும் நோக்காக கொண்டு அமைக்கப்படும் கல்வியால் மக்களின் வாழ்விற்கான தன்னாட்சியும், ஆட்சியாளர்கள் பொருளாதார தன்னாட்சியும் ஏற்பட முடியும் என்ற கொள்கையைக் கொண்டவர்கள் அவர்கள்.

புதிய சட்டமூலத்தின் ஆபத்தான அம்சங்கள்

இந்தப் பின்னணியில் தான் கொத்தலாவலை பாதுகாப்புப் பல்கலைக் கழகம் தொடர்பான சட்ட மூலத்தை பாராளு மன்றதத்தில் கொண்டு வந்து நிறைவேற்று வதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன. இதன் மூலம் பல்கலைக் கழக மானியங்கள் ஆணைக் குழுவிற்கும், அரச பல்கலைக்கழக பொறி முறைக்கும் அப்பால் இராணுவ முறைமைக்கு உட்பட்ட தனியார் கல்வியை வழங்கும் இன்னொரு நிறுவனத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருக்கிறது. அதற்கான இராணுவக் கட்டுப் பாட்டில் இயக்குநர் சபை இருப்பதுடன், மாணவர்கள் தெரிவு, கட்டணம் அறவிடல் பல்கலைக் கழக மானியங்கள் ஆணைக் குழுவின் பொறிமுறைக்கு உட்பட்டதாக இராது. அங்கு கற்பவர்களும், கற்பிப்பவர்களும் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள்.

புதிய சட்டமூலத்தின் ஆபத்தான அம்சங்கள்இது நாட்டை முற்று முழுதாக இராணுவ மயப்படுத்துவதற்கான முதற் படியாகவும், சுயாதீனமான பல்கலைக் கழகச் செயற்பாடுகளுக்கு சாவுமணி அடிப்பதாகவும் அமைந்திருக்கும் என எதிர்க் கட்சிகளும், மாணவர், ஆசிரியர் சங்கங்களும் அஞ்சுகின்றன. அதனால் தான் தனிமைப்படுத்தல் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி அரசாங்கம், அடக்கு முறையைப் பிரயோகிக்கும் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டும் அந்த அமைப்புக்கள் சீற்றத்துடன் களத்தில் இறங்கிப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்தன. அரசாங்கமும் காவல் துறையினரைப் பயன்படுத்தி கடுமையான அடக்கு முறையைக் கையில் எடுத்து போராட்டங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். ஆனால், இது போராட்டத்தின் முடிவாக அமையுமா?

2009 இல் போர் முடிவடைந்த பின்னர் இலங்கையின் அரசியல் – நிர்வாகம் என்பனவற்றில் இராணுவ மயமாக்கல் ஆரம்பமாகியது. ஆனால், கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷ ஜனாதிபதியாகத் தெரிவான பின்னர் இது தீவிரமடைந்தது எனச் சொல்ல முடியும். அரச நிர்வாகம், இராஜதந்திர சேவைகள் என்பவற்றின் தொடர்ச்சியாக கொரோனா ஒழிப்புச் செயலணி கூட இராணுவ மயமானதாகவே உருவாக்கப்பட்டது. அதன் உச்சகட்டமாக இப்போது பல்கலைக் கழகக் கல்வியில் மாற்றங்களைச் செய்வதற்கான வியூகங்கள் வகுக்கப் படுகின்றன. கிளர்ந்த தெழும் எதிர்ப்புக்களை முறியடிக்க  தற்போதைய கொரோனா கால தனிமைப் படுத்தல் சட்டங்கள் தமக்கு உதவும் என்ற நம்பிக்கை அரசுக்குள்ளது.

– அகிலன்

தெற்கிற்கு இராணுவ ஆட்சி தெரிகிறதாம்?

இராணுவ ஆட்சியின்   ஊடாக  சிவில் நிர்வாகத்தை ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்த முடியாது.   இலவச கல்விக்கு எதிராக  அரசாங்கம் முன்னெடுத்துள்ள செயற்பாடுகளை தவிர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்  என வலியுறுத்தி ஜனாதிபதி செயலகத்திற்கு முன்பதாக இடம்பெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தின் பின்னர் மகஜரும் கையளிக்கப்பட்டது.

தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ள  இலங்கை ஆசிரிய சங்கத்தின் தலைவர் ஜோஸப் ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட சிலில் அமைப்பினரை விடுதலை செய்யுமாறு வலியுறுத்தி  17 தொழிற்சங்கத்தினர்  இன்று வெள்ளிக்கிழமை  ஜனாதிபதி செயலகத்தின் முன்பாக எதிர்ப்பு போராட்டத்தில்  ஈடுப்பட்டார்கள்.

தற்போதைய நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் ஆசிரியர்கள் எதிர்க் கொண்டுள்ள  பிரச்சினைகளுக்கு அரசாங்கம் விரைவில் தீர்வை பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி  போராட்டகாரர்கள் ஜனாதிபதி செயலாளரிடம் மகஜர் ஒன்றை கையளித்தார்கள்.

சிதைக்கப்படும் #தமிழர் #தாயகம் அச்சுறுத்தப்படும் #தமிழ்த்தேசியம் ! #இனப்படுகொலை #ஈழம்

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும்

தமிழ் மக்களின் உரிமைசார் அரசியல், அவர்களின் தாயகக் கோட் பாட்டிலேயே மையம் கொண்டிருக்கின்றது. வரலாற்று ரீதியிலான அவர்களின் வாழ்விடங்களாகிய வடக்கு கிழக்கு தாயகப் பிரதேசத்தையே அந்தக் கோட்பாடு உள்ளடக்கி இருக்கின்றது. இது வெறுமனே தாயக மண்ணாக அல்லாமல், சமூக, கலை, கலாசார, வாழ்வியல் கூட்டுச் சேர்க்கையின் அரசியல் அடையாள மாகத் திகழ்கின்றது. இதுவே தமிழ்த் தேசியத்தின் அடி நாதம்.

இந்தத் தாயகப் பிரதேசத்தில் இறைமை சார்ந்த அரசியல் உரிமைகளுடன் தங்களைத் தாங்களே ஆளத்தக்க அதிகார பலத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் அரசியல் கோரிக்கையாகும். இது சாதாரண அரசியல் கோரிக்கை அல்ல. அது இரத்தமும், சதையும் உள்ளடங்கிய உணர்வுக் கலவை சார்ந்த உயிர் மூச்சின் பிரகடனம் என்றே கூற வேண்டும்.

அத்தகைய உன்னதமான தாயகக் கோட்பாட்டு அரசியல் உரிமைக்காகவே அவர்கள் ஏழு தசாப்தங் களாகப் போராடி வருகின்றார்கள். தமிழ் மக்களின் தாயக மண்ணுரிமை சார்ந்த அந்த அரசியல் போராட்டத்தின் அடையாளமாக இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை திகழ்கின்றது. புரையோடிப் போயுள்ள இனப் பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வு காண்பதில் இலங்கையின் பேரின அரசியல்வாதிகள் நாட்டம் இல்லாதவர்களாகவே காணப்படுகின்றார்கள்.

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும் அச்சுறுத்தப்படும் தமிழ்த்தேசியமும்

இனப்பிரச்சினை என்பது நாட்டின் தேசியப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ள போதிலும், பேரின ஆட்சியாளர்கள் அதனை ஒரு பொருட்டாகவே கருதுவதில்லை. அரசியல் தீர்வுக்கான தமிழ் மக்களின் போராட்டத்தை அடக்கி, ஒடுக்கி அதனை இல்லாமற் செய்வதே அவர்களுடைய அரசியல் நிலைப் பாடாக இருந்து வருகின்றது. இதுவே சிறுபான்மை தேசிய இனமாகிய தமிழ் மக்கள் தொடர்பிலான அவர்களுடைய அரசியல் கொள்கை.

பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, மறைமுக அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்களின் ஊடாக தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்பாட்டை இல்லாமற் செய்து விட வேண்டும் என்பதில் பேரினவாதிகள் குறியாக இருந்து செயற்பட்டு வருகின்றார்கள். இனப் பிரச்சினையின் அடிநாதமாகிய தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்பாட்டைச் சிதைத்து அழித்து விட்டால், பிரச்சினைக்கே இடமில்லாமல் போய் விடும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

இதன் அடிப்படையிலேயே வடக்கு கிழக்குத் தாயகப் பிரதேசத்தை அங்கீகரித்திருந்த 13ஆவது அரசியல் திருத்தச் சட்டத்தில் ஒரே மாகாணமாக இணைக்கப்பட்டிருந்த வடக்கையும், கிழக்கையும் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஒன்றின் மூலம் பிரித்து, இரண்டு பிரதேசங்களையும் வேறு வேறு மாகாணங்களாக்கி, அவற்றுக்கான மாகாண சபைகளையும் ஆட்சியாளர்கள் தந்திரோபாய ரீதியில் உருவாக்கினார்கள்.

அந்த மாகாண சபைகளின் அதிகாரங்களை எந்தெந்த வகைகளில் இல்லாமற் செய்ய முடியுமோ அந்தந்த வழிகளில் அவற்றை இல்லாமற் செய்வதிலும் அவர்கள் முனைப்புடன் செயற்பட்டு வருகின்றார்கள். அது மட்டுமன்றி, இந்தியாவினால் உருவாக்கப்பட்ட 13 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை இல்லாமற் செய்வதற்கான முயற்சிகளிலும் அவர்கள் ஈடுபட்டிருக்கின்றார்கள்.

இது வடக்கும் கிழக்கும் இணைந்த தமிழர் தாயகப் பிரதேசத்தை உள்ளடக்கிய தமிழ்த் தேசியத்திற்கு விழுந்த பலமான முதலாவது அடியாக வடக்கும் கிழக்கும் பிரிக்கப்பட்ட சம்பவம் திகழ்கின்றது. இதன் மூலம் தமிழர்களின் தாயகப் பிரதேசத்தை இரு கூறாகப் பிளந்ததுடன் பேரினவாதிகள் நின்றுவிடவில்லை. அதற்கு முன்னதாகவே தமிழ் மக்களின் வரலாற்று ரீதியான அந்த வாழ்விடங்களை ஆக்கிரமித்து, அங்கு சிங்களக் குடியேற்றங்களை உருவாக்கி, தமிழ் மக்களின் தனித்துவமான இனப் பரம்பல் நிலைமையை உடைத்தெறிந்தார்கள்.

இதன் மூலம் கிழக்கு மாகாணத்தின் அம்பாறை, திருகோணமலை மாவட்டங்கள் தமிழ் மக்களின் பிடியில் இருந்து பலவந்தமாகப் பறிக்கப்பட்டு சிங்கள மக்களின் குடிப்பரம்பல் அதிகரிக்கப்பட்டது. கிழக்கு மாகாணத்தைப் பொறுத்த மட்டில், தமிழ் மக்களின் இன விகிதாசாரத்தை வீழ்ச்சி அடையச் செய்து, சிங்கள மக்களின் இன விகிதா சாரத்தை அவர்கள் வெற்றி கரமாக அதிகரித்திருக்கின்றார்கள்.

இதனால் இன ரீதியிலான குடிப் பரம்பல் நிலைமை மட்டு மல்லாமல், அரசியல் ரீதியிலான தமிழ் மக்களின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவமும் படுமோசமாக வீழ்ச்சி அடைந்திருக்கின்றது. இது தமிழ்த் தேசியத்தின் மீது விழுந்த இரண்டாவது அடியாகும்.

தேசியப் பாதுகாப்புப் போர்வையிலான ஆக்கிரமிப்பு

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும்1கிழக்கு மாகாணத்தைத் தமிழ் மக்களிடம் இருந்து கபளீகரம் செய்ததுடன், வடக்கு கிழக்கு இணைந்த தாயக நிலைப்பாட்டைத் தகர்ப் பதற்காக வடமாகாணத்தின் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் வடமத்திய மாகாணத்தின் எல்லையில் வெலி ஓயா என்ற சிங்களக் குடியேற்றப் பிரதேசத்தை உருவாக்கி, வடக்கு கிழக்கு இணைப்பின் ஆதாரமாகிய நிலவழித் தொடர்புக்கு சிங்களக் குடிசனப் பரம்பலின் ஊடாக ஆப்பு வைத்தனர்.

இது போதாதென்று தமிழ் மக்களின் முப்பது வருடகால அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தின் ஆணி வேராகிய ஆயுதப் போராட்டத்தை – யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்ததுடன், வடக்கிலும், கிழக்கிலும் பல்லாயிரக் கணக்கான நிலப் பகுதிகளைத் தேசியப் பாதுகாப்புத் தேவை எனக் கூறி, இராணுவத்தினர் ஆக்கிரமித் திருக்கின்றனர். குறிப்பாக கிழக்கிலும் பார்க்க, வடக்கில் இந்த இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு அதிகமாக உள்ளது.

தமிழ் மக்களின் வரலாற்று வாழ்விட உரிமை சார்ந்த காணிகள் இந்த இராணுவ ஆக்கிரமிப்பின் மூலம் கையகப்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது. யுத்த மோதல்களின் போது பாதுகாப்புக்காக மக்கள் வெளியேறிய பிரதேசங்களையும், இராணுவத்தினர் வலிந்து வெளியேற்றிய தமிழ் மக்களின் வாழ்விடப் பிரதேசங்களையும் இராணுவத்தினர் ஆக்கிரமித்தி ருக்கின்றனர்.

தமிழ் மக்களின் வாழ் விடங்கள் மட்டு மல்லாமல், அவர்களின் செழுமையான விவசாயக் காணிகளையும் இராணுவத்தினர் கையகப்படுத்தி உள்ளனர். ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் நவீன வசதிகளுடன் இராணுவ முகாம்களும், இராணுவக் குடியிருப்புக்களையும் அரசாங்கங்கள் உருவாக்கி இருக்கின்றன. நவீன வசதிகள் மிக்க இராணுவ முகாம்களும், இராணுவக் குடியிருப்புக்களும் தேசியப் பாதுகாப்புக்கு அவசியம் என்ற போலிச் சாட்டுக்கு அப்பால், தமிழ் மக்களின் தாயக மண்ணில் சிங்களவர்களைக் குடியிருக்கச் செய்வதன் ஊடாக, தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்பாட்டைச் சிதைப்பதே அவர்களின் பிரதான நோக்கம்.

யுத்தம் காரணமாகவும், இராணுவத்தினரால் விரட்டப் பட்டதன் காரணமாகவும் இடம் பெயர்ந்துள்ள தமிழ் மக்கள் அகதி முகாம்களிலும், வாடகை வீடுகளிலும், நண்பர்கள் உறவினர்களின் இடங்களிலும் அல்லல்களுக்கு மத்தியில் குடியிருந்து வருகையில், அவர்களுடைய ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட காணிகளில் இராணுவத்தினர் சொகுசு விடுதிகளையும் கட்டிடத் தொகுதிகளையும் அமைத்து, நிரந்தரமாக நிலை கொண்டிருப்பதுடன், தமிழ் மக்களின் செழுமையான காணிகளில் இராணுவத்தினர் மிளகாய் உற்பத்தி உள்ளிட்ட விவசாயச் செய்கையிலும் ஈடுபட்டி ருக்கின்றனர்.

தமிழ் மக்களின் பிரதேசங்களை ஆக்கிரமித்து அவற்றில் சொகுசு வாழ்க்கை நடத்துவதும், இராணுவத்தினருக்குத் தொழில் ரீதியாக சம்பந்த மில்லாத நிலையிலான விவசாய முயற்சிகளில் ஈடுபடுவதும் தான் வட மாகாணத்தைப் பொறுத்த மட்டில் பேரின ஆட்சியாளர்களின் தேசியப் பாதுகாப்பு கொள்கையாகத் திகழ்கின்றது.

ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுள்ள பிரதேசங்களின் நலன்களை தேசியப் பாதுகாப்பு என்ற போர்வையில் இராணுவத்தினர் அனுபவிக்கின்ற அதே வேளை, அந்தப் பிரதேசங்களைத் தமது சொந்த மண்ணாகக் கொண்ட இடம் பெயர்ந்த தமிழ்க் குடும்பங்கள் அகதிகளாக அவல வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக் கின்றார்கள். இந்த நிலைமை முப்பது வருடங்களாகத் தொடர்கின்றது. இத்தகைய இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, தமிழ்த் தேசியத்தின் மீது விழுந்துள்ள மூன்றாவது முக்கிய அடியாகும்.

தமிழ் அரசியலைச் சிதைக்கும் முயற்சி

தமிழர்களின் தாயகக் கோட்பாட்டைத் தகர்த்து சிதைக்கின்ற சிங்களப் பேரின வாதிகளின் நடவடிக்கைகள் இந்த மூன்று முக்கிய படிமுறைகளில் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தப் படவில்லை. இவற்றுக்கு அப்பால் தமிழ் மக்களின் ஒன்றிணைந்த அரசியல் அமைப்பாகிய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைச் சிதைக்கின்ற அரசியல் நடவடிக்கைகளிலும் அவர்கள் கட்சி அரசியல் நடவடிக்கைகளின் ஊடாக மேற்கொண்டி ருக்கின்றனர்.

காலம் காலமாகவே தமிழ்ப் பிரதேசங்களில் சிங்களப் பேரின பிரதான அரசியல் கட்சிகளாகிய ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் வேரூன்று வதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வந்துள்ள போதிலும், அந்த முயற்சிகள் வெற்றியளிக்கவில்லை. சிறிய அளவில் தமிழ் மக்களைத் திசை திருப்பி ஒன்றிரண்டு நாடாளுமன்ற பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்வதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றிருக்கின்றனரே தவிர, நிரந்தரமாக அரசியல் ரீதியாக இந்தப் பிரதேசங்களில் அவர்களால் நிலை கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனாலும் ஈபிடிபி, தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் கருணா அம்மான் என்ற தமிழர் ஐக்கிய சுதந்திர முன்னணியின் தலைவருமாகிய விநாயகமூர்த்தி முரளிதரன், தமிழ் மக்கள் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிள்ளையான் என்ற சிவநேசதுரை சந்திரகாந்தன் போன்றவர்கள் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியுடன் கொண்டுள்ள ஆதரவுப் போக்கின் மூலம் அந்தக் கட்சி, வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசங்களில் கால் வைக்க முடிந்திருக்கின்றது. அதே போன்று மகிந்த ராஜபக்சவினரின் ஆதரவுப் போக்கைக் கடைப் பிடித்துள்ள அங்கஜன் ராமநாதனின் ஊடாகவும் பேரினவாதிகள் தமிழ்ப் பிரதேசத்தில் செல்வாக்குப் பெற முயன்றுள்ளனர். மேலும் மகேஸ்வரன், விஜயகலா மகேஸ்வரன் போன்ற தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் மூலமாக வடக்கில் நிலை கொண்டிருந்தது. எனினும் அவற்றால் நிரந்தரமாகவும், தனித்துவமாகவும் தமிழ்ப் பிரதேசங்களில் நிலை கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனாலும் தமிழ்ப் பிரதேசங்களின் அபிவிருத்திச் செயற்பாடுகள், வேலையற்ற இளைஞர் யுவதி களுக்கான வேலை வாய்ப்பு போன்ற செயற் திட்டங்களின் ஊடாக நாட்டின் பிரதான கட்சிகள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்குப் பெற முயற்சிகளை மேற் கொண்டு வந்திருக்கின்றன. இதன் வழியில் பொதுஜன பெரமுன அரசாங்கத்தின் முக்கிய அரசியல் குடும்பமாகிய ராஜபக்சக்களின் வாரிசாகிய நாமல் ராஜபக்ச விளையாட்டுத் துறை அமைச்சர் என்ற போர்வையில் வடக்கில் தனது அரசியல் செல்வாக்கை நிலை நாட்டுவதற்கான நேரடி முயற்சிகளில் ஈடுபட்டி ருக்கின்றார்.

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும்4கொரோனா தடுப்பூசி வழங்கும் செயற்திட்டம், விளையாட்டுத்துறை அமைச்சு மற்றும் அரசாங்கத்தின் நேரடி அபிவிருத்தித் திட்டங்களின் ஊடான அரச செயற்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத் தும் நோக்கில் நாமல் ராஜபக்ச வடக்கில் தமிழ் மக்களைத் திசை திருப்பி அவர்களது மனங்களில் இடம் பிடிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் காண முடிகின்றது.

கௌதாரி முனையின் சீன கடலட்டைப் பண்ணை

இத்தகைய பின்புலத்தில் தான் சீனர்களும், பாகிஸ்தானியர்களும் வடக்கில் நிலை கொள்வதற்கு அரசாங்கத்தினால் அனுமதி அளிக்கப் பட்டிருக்கின்றனர். இது பற்றிய தகவல்களை தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சிவஞானம் சிறீதரன் நாடாளுமன்றத்தில் பகிரங்கமாக வெளியிட்டுள்ளார்.

வடபகுதி மக்களுடைய வாழ்வாதாரத்தில் கடல் வளம் மிக முக்கிய இடத்தை வகிக்கின்றது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மீனவர்கள் கடற் தொழிலையே தமது வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். இந்த வாழ்வாதாரத்தின் மூலம் இலங்கை மக்களுக்கு வட பகுதியின் கடலுணவு கிடைக்கின்றது. அத்துடன் வடபகுதி கடலுணவு ஏற்றுமதியின் ஊடாக அவர்கள் தேசிய வருமானத் திற்கும் பெருமளவில் உதவி வருகின்றார்கள்.

ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தைக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கும் வகையில், தென்பகுதி மீனவர்களும், அதே போன்று தமிழக மீனவர்களும் எல்லை கடந்து, வட கடலில் மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகின்றார்கள். இந்தப் பிரச்சினை நீண்ட காலமாகத் தீர்வு காணப்படாமல் இழுத்தடிக்கப் படுகின்றது.

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும்3இந்த நிலையில், கிளிநொச்சி மாவட்டம் பூநகரிப் பிரதேசத்தின் கௌதாரிமுனை கடற்பரப்பில் சீனப் பிரசை ஒருவருக்கு கடலட்டைப் பண்ணை தொழில் செய்வதற்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டு, தொழில் நடந்து வருகின்றது. இதற்கு ஆதாரமாக யாழ்ப்பாணம் அரியாலைப் பகுதியில் சீன அலுவலகம் ஒன்றும் இயங்கி வருவதாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்கள் வெளியாகி இருக்கின்றன.

பூநகரிப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த உள்ளுர் மீனவர்களுக்குக் கடலட்டைத் தொழில் செய்வதற்கு அனுமதி மறுக்கப் பட்டு, தொலைவில் உள்ள சீனதேசத்து குடிமகன் ஒருவருக்கு கடலட்டைப் பண்ணைத் தொழிலுக்கு அனுமதி வழங்கப் பட்டிருக்கின்றது. மீன்பிடித் தொழிலுக்கு குறிப்பாக கடலட்டைத் தொழிலுக்கு அனுமதி வழங்கப்படுகின்ற நியம நடைமுறைகளை மீறிய வகையில் இந்த அனுமதி, அடையாளம் தெரியாதவர்களினால் வழங்கப் பட்டிருக்கின்றது. இதற்கு பொறுப்பு கூற வேண்டிய மீன்பிடித் துறை அமைச்சு அதிகாரிகளும், அரசாங்கமும் இது விடயத்தில் மௌனம் காத்து வருகின்றார்கள்.

எவ்வாறு எதிர் கொள்வது?

அரசாங்கத்தின் இந்த நடவடிக்கை, வடபகுதித் தமிழ் மக்களின் பிரதேச அடிப்படை உரிமை மீறலாக அரங்கேற்றப்பட்டிருக்கின்றது. அதே வேளை வடபகுதி மக்களுடைய வாழ்வாதாரத்தில் அடாவடியாக ஆக்கிரமிப்புச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது என்றே கூற வேண்டும்.

சீனா என்பது சாதாரண நாடல்ல. உகிலேயே அதிக மக்கள் தொகையைக் கொண்ட அது ஒரு பெரிய தேசம். இலங்கை என்பது ஒரு சின்னஞ்சிறிய தீவு. மடுவுக்கும் கடுகுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைக் கொண்ட நிலையில் இந்த சின்னத் தீவின் வடபகுதியில் சிறிய இடத்தில் சீனக் குடிமகன் ஒரு கடலட்டைப் பண்ணையை வரையறைகளை மீறிய வகையில் நடத்துகின்றார் என்றால், அது சாதாரண விடயமல்ல. இதன் பின்னணியில் பெரியதோர் அரசியல் சூழ்ச்சி இருப்பதாகவே கருத வேண்டி உள்ளது.

கடற் தொழிலில் முன்னேற்ற மடைந்துள்ள சீனாவின் குடிமகன் ஒருவர் இங்கு வந்து கடலட்டைப் பண்ணை நடத்த வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை என்பதுடன், இலங்கையின் சிக்கல்கள் மிகுந்த இப்போதைய வெளி விவகார அரசியல் நிலைமையில் இந்தக் கடலட்டைப் பண்ணை என்பது சீனர்கள் வடகடலில் ஆதிக்கம் பெறுவதற்கானதொரு கபட முயற்சியாகவே தோன்றுகின்றது.

அது மட்டுமல்லாமல், இலங்கைக்கான பாகிஸ்தானிய தூதுவர் அண்மையில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு விஜயம் செய்து, யாழ். மாவட்ட அரச அதிபர் தலைமையிலான அதிகாரிகளைச் சந்தித்துப் பேச்சு வார்த்தைகளை நடத்தியதுடன், மண்டைதீவுப் பகுதியில் பொழுதைக் கழித்து, அங்குள்ள நிலைமை களையும் நேரில் பார்த்துச் சென்றுள்ளார்.

தமிழ் மக்களின் அரசியல் கலாசாரத் தலைமைப் பிரதேசமாகிய வடமாகாணத்தில் ஆக்கிரமிக்கின்ற அதே வேளை, சீன மற்றும் பாகிஸ்தானியர்களையும் இந்தப் பிரதேசத்தை ஆக்கிரமிப்பதற்கு அனுமதியளித்திருப்பது தமிழ்த் தேசியத்திற்கும், தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்பாட்டிற்கும் விழுந்துள்ள மிகப் பலமானதோர் அடி யென்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை.

அரசியல், சமூக, கலை, கலாசார ரீதியில் வட மாகாணத்துடனும், அங்குள்ள மக்களுடனும் எந்த விதத் தொடர்புகளுமற்ற ஒரு நாட்டின் இலங்கைக்கான தூதுவர் இவ்வாறு விஜயம் செய்து யாழ். மாவட்ட அரச அதிபர் உள்ளிட்ட உயர்மட்ட அதிகாரிகளைச் சந்தித்துப் பேச்சுக்கள் நடத்தியது எந்த வகையிலும் பொருத்தமானதாகத் தெரியவில்லை. அதேவேளை மண்டை தீவுப் பகுதியில் பாகிஸ்தானின் உல்லாச விடுதியொன்றை அமைப்பதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்ட போது அந்தப் பிரதேசத்து மக்களும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, அதனை முறியடித்துள்ள பின்னணியில் பாகிஸ்தானிய தூதுவரின் விஜயம் நடைபெற்றிருக்கின்றது.

சிதைக்கப்படும் தமிழர் தாயகமும்2பாகிஸ்தானும் சீனாவைப் போலவே வட பகுதியில் ஆக்கிரமிப்பு ரீதியில் அடியெடுத்து வைப்பதற்கான முயற்சியை மேற்கொண்டிருப்பதாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. இலங்கையின் பேரின ஆட்சியாளர்கள் பேரின ரீதியில் தமிழ் மக்களின் அரசியல் கலாசாரத் தலைமைப் பிரதேசமாகிய வடமாகாணத்தில் ஆக்கிரமிக்கின்ற அதே வேளை, சீன மற்றும் பாகிஸ்தானியர்களையும் இந்தப் பிரதேசத்தை ஆக்கிரமிப்பதற்கு அனுமதியளித்திருப்பது தமிழ்த் தேசியத்திற்கும், தமிழ் மக்களின் தாயகக் கோட்பாட்டிற்கும் விழுந்துள்ள மிகப் பலமானதோர் அடி யென்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை.

தமிழ் மக்களின் தாயகப் பிரதேசத்தின் மீதான இந்த ஆக்கிரமிப்பையும், அதன் ஊடான தமிழ்த் தேசியத்தின் மீதான அப்பட்டமான அச்சுறுத்தலையும் தமிழ் மக்களும், தமிழ்த் தேசியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகின்ற அவர்களின் அரசியல் தலைவர்களும் எவ்வாறு எதிர் கொள்ளப் போகின்றார்கள் என்பது சிக்கல் மிகுந்ததோர் கேள்வியாக தமிழ் அரசியலில் எழுந்து நிற்கின்றது.

இருபத்து ஆறு ஆண்டுகள் கடந்தும், நீதி கிடைக்காத இனப்படுகொலை

பி.மாணிக்கவாசகம்

-திருமலை துறைமுகமும் விலைபோனது!

திருகோணமலை துறைமுகத்தை 3000 மில்லியன் டொலர்களுக்கு அமெரிக்காவுக்கு ஐந்து வருட குத்தகை என்கிற அடிப்படையில் வழங்கஇலங்கை அரசாங்கம் இணக்கம் வெளியிட்டிருப்பதாக தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. இது குறித்துக் கொழும்பில் உள்ள உயர்மட்ட அரசியல் வட்டாரங்கள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன.

ஆனால் இலங்கை அரசாங்கம் இதுவரை எதுவுமே கூறவில்லை. 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திற்குப் பின்னரான சூழலில் சீனாவை மையப்படுத்தி உருவாகியுள்ள இந்தோ பசுபிக் பிராந்தியப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் உத்திகளில் ஒன்றாகவே திருகோணமலைத் துறைமுகத்தை அமெரிக்கா இலங்கை அரசாங்கத்திடம் இருந்து குத்தகைக்கு எடுக்கவுள்ளதாகவும் கூறப்படுகின்றது.

பசில் ராஜபக்ச அமெரிக்காவுக்குச் சென்றிருந்த போதே இது குறித்த பேச்சுக்கள் இடம்பெற்றதாகவும் கொழும்பு உயர்மட்ட அரசியல் தகவல்கள் கூறுகின்றன. பசில் ராஜபக்ச கடந்த வாரம் நிதியமைச்சராகவும் பதவியேற்றுள்ளார்.

இந்தவொரு நிலையிலேயே கோட்டாபய ராஜபக்சவை ஜனாதிபதியாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றிய தேசப்பற்றுள்ள தேசிய இயக்கம் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தை அமெரிக்காவுக்குக் குத்தகைக்குக் கொடுக்கவுள்ள தகவலை வெளியிட்டுள்ளது.

சீனாவிற்கு விற்பனையில் இரணைதீவு!

சீனாவிற்கு கடலட்டை பண்ணைகளை அமைக்க தாரை வார்க்கப்படவுள்ள இரணைதீவிற்கு வெளியார் செல்ல இலங்கை கடற்படை அனுமதி மறுத்துவருகின்றது.

கிளிநொச்சி  பூநகரி கோட்டத்திற்குட்பட்ட  இரணைத்தீவு றோமன் கத்தோலிக்கன் தமிழ்க் கலவன்பாடசாலையினை புனரமைக்கும் பொருட்டு ஆரம்ப கட்ட பணிகளை மேற்கொள்வதற்காக  சென்ற குழுவினரை கடற்படை   அனுமதி மறுத்து திருப்பி அனுப்பியுள்ளது.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்1எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்

சிறீலங்கா அரச படைகளால் கைது செய்யப் பட்டும், கடத்தப் பட்டும், காணாமல் ஆக் கப்பட்டும் உள்ள தமது உறவு களுக்காக வவுனியாவில்  போராட்டப் பந்தல் அமைத்து,  இரவு – பகலாக பல எதிர் பார்ப்புகளுடன் 1600 நாட்களைக் கடந்து  அவர்களின் உறவினர்கள் போராடிக் கொண்டி ருக்கிறார்கள்.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்3

கொட்டும் மழையிலும்,  அனல் வெயிலிலும்   மகளே…!, மகனே…! என்று  கதறி அழைக்கும் அந்த உறவுகளின் குரல்கள் எவர் செவி களிலும் இது வரையில் விழவில் லைப் போலும்.

“கடத்திச் செல்லப் பட்ட மகள் எங்கே? இந்த தேசத்தில் எங்கே இருக்கிறாள்? மகளே! நலமாய் இருக்கிறாயா? நீ எப்படி யம்மா இருக்கிறாய்? உன்னை தேடிய லையும் என் குரல் உன்னை எட்ட வில்லையா? வந்து விடு மகளே..” என நா வரண்டு வார்த்தைகள் தடுமாறி விக்கி விக்கி வந்த அந்த தளர்ந்து போன கதறல், வீதியில் சென்று கொண்டிருந்த என்னை அவர் அருகில் அழைத்துச் சென்றது.

தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும் “எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்” - காசிப்பிள்ளை ஜெயவனிதாஅந்தப் போராட்டப் பந்தலில் தமிழர் தாயகத்தில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உறவினர்களின் சங்கத்திற்குத் தலைமை வகித்து, தன் மகளுக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார் காசிப்பிள்ளை ஜெயவனிதா.

அந்தத் தாயின் அருகிலே சென்று  பேச்சுக் கொடுத்த போது,

தன் பிள்ளை கடத்திச் செல்லப்பட்ட பின் மகளின் புகைப் படத்தினைப் பத்திரிகை யில் பார்த்ததாக அவர் கூறுகின்றார். ஆனால் இன்னமும் தன் பிள்ளை தன்னிடம் வரவில்லை என்றும் அவர் கலங்குகின்றார்.

மேலும் அந்தத் தாய் தன் தற்போதைய நிலையை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். “நான் உங்கள் அனைவருக்கும் கூறுகின்றேன்  சற்றுக் கேளு ங்கள். இந்தச் செய்தியை உலகறியச் செய்யுங்கள். நீதி சாகாதல்லவா?”

காணாமல் ஆக்கப்பட்ட  மகளின் தாய் மேலும் கூறுகின்றார்….,

“என்ரை பெயர் காசிப்பிள்ளை ஜெயவனிதா, பெரியமடு – நைனா மடுவில் தற்போது வசித்து வருகின்றேன். என்ரை மகள் காசிப்பிள்ளை ஜெரோமி. இவரே  இலங்கை அரச படைகளால் என் கண் முன்னே இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, காணாமல் ஆக்கப் பட்டுள்ளார்.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்82009ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 04ஆம் திகதி தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் இலங்கை அரசால் முன்னெடு க்கப்பட்ட இன அழிப்புப் போரின் பின் நிர்க் கதியாகிய மக்கள், இராணுவத் தினரின் கட்டுப் பாட்டுப் பகுதிக் குள் கொண்டு வரப்பட்டனர்.

இதன் போது பிள்ளைகளுடன் இரட்டைவாய்க் கால் இராணுவச் சோதனைச் சாவடிக்கு அருகாமையில் வந்து கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென ஓர் இராணுவ வாகனம் வந்து அப்பகுதியில் வந்தவர்களை தம் வாகனத்தில் ஏற்றி, வேறு ஒரு இடத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தினார்கள்.

வாகனத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லோரையும் அந்த இடத்தில் இறக்கி விட்டு 16 வயதான என் மூத்த மகள் ஜெரோமியை இராணுவத்தினர் வலுக் கட்டாயமாக வாகனத்தில் இழுத்து ஏற்றினார்கள். அப்பொழுது என் பிள்ளையை விடாமல், அந்த வாகனத்தில் நானும் ஏறி வருகிறேன் என  கதறினேன். பின் என்னையும், மகளையும் வாகனத்தில் கொண்டு போனார்கள்.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்7பிறகு ஒரு வயல் வெளியில் வாகனத்தை நிறுத்தி, வாகனத்தில் இருந்து என்னை அடித்து இழுத்து வயலுக்குள் தள்ளி விட்டு விட்டு, என் மகளைக் கடத்திச் சென்றார்கள். காப்பாற்று வதற்கு எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும், என்ரை பிள்ளையைக் காப்பாற்ற முடிய வில்லை.

பின்னர் இராணுவத்தினர் அடித்த காயங்க ளுடன் நானும், எனது கணவனும் பிள்ளையை பிரிந்த கவலையோடு மற்றப் பிள்ளை களையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கருதி வவுனியா செட்டி குளத்தில் அமைக்கப் பட்ட இராமநாதன் முகாமிற்கு வந்து சேர்ந்தோம். பின்னர் பிள்ளையைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் கிடைக்க வில்லை. 2009ஆம் ஆண்டு மார்கழி மாதம் முகாமில் இருந்து வெளியேறி, இன்று வவுனியா பெரியமடு, நைனா மடுவில் வசித்து வருகின்றோம்.

இந்த நிலையில், பிள்ளையை ஒவ்வொரு இடமாகத் தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கும் போது, 2015ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 8ஆம் திகதி, ஜனாதிபதி தேர்தல் நடை பெற்ற நேரம், ஜனாதிபதி வேட்பாளராக களமிறங்கிய மைத்திரிபால சிறிசேனவின் பிரச்சார மொன்றில் மைத்திரிபால சிறிசேனவுடன் எனது மகள் பாடசாலைச் சீருடையில் இருக்கும் புகைப் படம் ஒன்று நூறு நாட்களில் புதிய நாடு என்ற ஒரு பத்திரிகையில், வெளியாகி யிருந்தது.

அதனைப் பார்த்ததும் என் மகள் என உறுதி செய்து, என் மகளை மீட்டு எம்மிடம் கொண்டு வர வேண்டும் எனும் நோக்கில் எவ்வளவு போராடியும் என் மகளை மீட்க முடிய வில்லை.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்10பின்னர் மைத்திரிபால சிறிசேன இலங்கையின் ஜனாதிபதியாக கடமை களைப் பொறுப் பேற்று யாழ்ப் பாணத்திற்கான விஜய த்தை மேற் கொண்ட போது, நான் நேரடியாக ஜனாதிபதியை சந்தி த்து, என் மகள் தேர்தல் நேரம் பாடசாலைச் சீருடையுடன் அவர் அருகாமையில் இருந்த புகைப் படங்களையும், என்னிடம் இருந்த வேறு பட ஆதாரங் களையும் காட்டி, என் மகள் என உறுதி யாகக் கூறி, மீட்டுத் தருமாறு கேட்டேன். அப்போது அவர் நான் கொழும்பிற்கு சென்று இந்த விடயம் தொடர்பில் உடனடி நடவடிக்கை எடுப்பேன் என்று சொன்னார்.  ஆனால் இதுவரை எதுவித நடவடிக் கையும் எடுக்க வில்லை.

என் மகளை மீட்பதற்கு  காவல் துறை, மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு என எல்லா இடங்களிலும் முறைப்பாடு செய்தும், என் மகளை என்னால் மீட்டெடுக்க முடிய வில்லை. பதினாறு வயதில் காணாமல் போன என்ரை பிள்ளை, இப்போ எங்கே? எப்படி? இருக்கிறாள் எண்டு தெரிய வில்லை. என் பிள்ளை இருக்கிறாள் என தெரிஞ்சும் என்ரை பிள்ளைய என்னால் மீட்க முடிய வில்லை.

தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்7 1 “எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்” - காசிப்பிள்ளை ஜெயவனிதாஇந்நிலையில் தான் என்னைப் போல எத்தனையோ பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளைத் தொலைத்து விட்டு இன்று தேடி அலைகின்றார்கள். அதனால் அவர்களுடன் இணைந்து, போராட்டம் மூலமாகவே எம் பிள்ளைகளை மீட்டு விடலாம் என்ற ஒரு எதிர் பார்ப்போடு வவுனியாவில் காணாமல் ஆக்கப் பட்டவர்களின் உறவு களின் உதவியோடு போராட்டப் பந்தல் ஒன்று அமைத்து, தமிழர் தாயகத்தில் காணாமல் ஆக்கப் பட்டோர் சங்கத்தின் தலைவியாக பொறுப் பேற்று, இன்று வரை இரவு பகலாக எம் பிள்ளை களுக்காகப் போராடிக் கொண்டி ருக்கிறேன்.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்9என்ரை பிள்ளையக் கடத்திக் கொண்டு போகும் போது கண் கண்ட சாட்சியங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. ஆனால் சாட்சியங்கள் இருந்தும் இன்று 12 வருடங்க ளாகியும் என்ரை பிள்ளையக் கண்டு பிடிக்க முடிய வில்லை. தொடர்ந்து போராடியும் இந்த அரசாங்கம் எந்த ஒரு பதிலும் இல்லாமல் மௌனமாக தான் இருக்கின்றது. அதனால் தான் அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் மற்றும் இந்தியா உட்பட சர்வதேச நாடுகள் வந்து எங்களுக்கு கட்டாயம் தீர்வினைப் பெற்றுத் தர வேண்டும் எனக் கேட்கின்றோம். எம் பிள்ளைகளை எமக்கு மீட்டுத் தர வேண்டும். எனவே எங்களுக்கான நீதி கிடைக்கும் வரை நாம் தொடர்ந்து போராடுவோம்.” என்று தன் கதையைக் கூறி முடித்தார் அந்தத் தாய்.

எமக்கான தீர்வை சர்வதேசமே பெற்றுத்தர வேண்டும்6தன் மகளைக் கடத்திச் செல்லும் போது, இராணு வத்தினர் தன்னை சப்பாத்துக் கால்களால் உதை த்துத் தள்ளி விட்டு, தன் மகளை வலுக் கட்டாய மாகக் கதற கதற கொண்டு சென்றார்கள் என அந்த அம்மா கூறும் போது, பிள்ளையை என்ன  சித்திர வதை செய்தார்களோ என்ற  அச்சம், ஒரு தவிப்பு அந்தத்  தாயின்  முகத்தில்  இல்லாமல் இல்லை. அதனை என்றுமே வரிகளால் வடித்து விட முடியாது.

வலிந்து கடத்திச் செல்லப் பட்டு, காணாமல் ஆக்கப் பட்டவர்களின் நிலை என்ன? அவர்கள் எங்கே? அவர்களை மீட்டுக் கொடுங்கள். அவர்கள் குற்றம் இழைக்க வில்லை, குற்றமிழைத்த  கொலைக் குற்றவாளிகளை இலங்கை அரசு நிபந்தனை இன்றி விடுவிக்கின்றது.  ஆனால் தவறேதும் செய்யாமல், வலிந்து கடத்திச் செல்லப் பட்டு, காணாமல் ஆக்கப் பட்டிருக்கின் றார்கள் எம் தமிழ் உறவுகள். இவர்களுக்கான நீதி எங்கே?

சர்வதேசமே! சிறீலங்கா அரசாங்கத்திடம் எவ்வளவு கோரிக்கைகள் வைத்தும் நீதி கிடைக்க வில்லை என்பதனால் தான்   சர்வ தேசமே தமக்கு தீர்வினைப் பெற்று தரும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த உறவுகள் நாட்களைக் கடந்தும் போராடிக் கொண்டிருக் கின்றார்கள்.

தாய் பெயர் : காசிப்பிள்ளை ஜெயவனிதா

மகன் பெயர்: காசிப்பிள்ளை ஜெரோமி (கைது  : 2009.03.04)

இடம் – பெரியமடு – நைனாமடு

ஈழதேசத்துக்காய் ஒரு தூர தேசம் ! #தமிழர் #இனப்படுகொலை #ஈழமறவர் #ஈழம்




உயிரோடைத் தமிழ் வானொலி | இலக்கு இணையம்