ஐயோ… இவர்களுக்காக போராட யாருமே இல்லையே!

ஆர்ப்பாட்டம் எங்கு நிகழ்ந்தாலும் அந்த இடத்தில் அவளின் குரல் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கும்.jaffna_protest_2013_Ms Jeyakumari

“எங்கட அண்ணைய எங்க வச்சு வேல வாங்கிறீங்கள்? எனக்கு சாப்பாடும் வேணாம் ஒண்டும் வேணாம், எங்கட அண்ணைய விடுங்கோ, என்ன சுட்டாலும் பரவாயில்லை. நான் தனிய இருந்து என்ன செய்யப்போறன். ஆருக்குத் தெரியும் இண்டைக்கு இரவே எனக்கு வெடி வைக்கலாம். அதுக்குள்ள அம்மாவ (நவநீதம் பிள்ளையை) பார்க்கோணும்” என்பதுதான் அன்றைய தினம் அவளின் அழுகுரலாக இருந்தது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமை ஆணையாளர் நவநீதம் பிள்ளை யாழ். பொது நூலகத்திற்கு வருகை தந்திருந்தவேளை அந்த சிறுமியின் அழுகுரல் அது.

தனது சகோதரனை எப்படியாவது மீட்டுவிடவேண்டும் என்பதை அவளின் கதறல் பார்ப்பவர்களை உருக்குழைய வைத்துவிடும். “எங்களுக்கு நீதி வேணும். நாங்கள் ஒண்டுமில்லாதவர்கள். எங்கட அண்ணை புலியில்லை. அவனை விட்டுடுங்கோ. நான் அவனை பாக்கோனும். ஐயோ எங்களுக்கு உதவுறதுக்கு யார் இருக்கினம். நாங்கள் அநாதைகள். நாங்கள் எங்கட அண்ணையை பாக்கோனும்” அந்த பிஞ்சின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மனதில் ஆணி அடித்தது போல இன்று வரை மனதில் பதிந்து கிடந்து உறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

காதில் அவளின் கதறல் இன்றும் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவள் தீர்க்க தரிசனமாய் அன்று சொன்ன வார்த்தைக்கு இசைவாக இன்று அந்த கொடுஞ்செயல் நிகழ்ந்தேறியிருக்கின்றது. “எங்களையும் எண்டைக்கோ உவங்கள் கடத்திக்கொண்டு போவாங்கள். எங்களுக்கும் உந்த நிலமை தான் நடக்கப்போகுது.” சிறுமியின் ஆரூடம் கடந்த 13ஆம் திகதி இரவே நடந்தேறியிருக்கிறது.

விபூஷிகா என்ற அந்தச் சிறுமி தனது தமையன் மீது எவ்வளவு தூரம் பாசம் வைத்திருக்கின்றாள் என்பதை உறவுகளை மீட்கும் ஆர்பாட்டங்களின்போது காணமுடியும். ஆர்பாட்டக்காரர்களில் இவள் மட்டும் தனியாக பளிச்சென்று தென்படுவாள். சனவெளியில் தனக்கு ஏற்பட்ட வலியையும் வேதனையையும் சொல்லி அழும் அந்த பிஞ்சு எப்படியாவது தன்னுடைய தமையனை பார்க்கவேண்டும் என்ற அங்களாய்ப்பில் தவிப்பாள். அவளுக்கு மறைத்து பேச தெரியாது. வாயில் வரும் அத்தனை வார்த்தைகளும் “என்ர அண்ணையை என்னிட்ட குடுத்திடுங்கோ. எனக்கு என்ர அண்ணை வேணும். நான் அவனை பார்க்கோனும்” என்ற அவளின் ஏக்கத்தை தீர்த்துவைக்க சாதாரண ஒருவனால் முடியாது.

அன்று ஞான சம்பந்தர் தந்தையை காணவில்லை என்று ஆற்றங்கரையினில் நின்று அழ, இடப வாகனத்தின் மீது ஏறிய உமையும் சிவனும் குழந்தைக்கு பால்கொடுத்து அழுகையை நிறுத்தினர். குழந்தையும் ஞானம் பெற்று மூன்று வயதிலேயே சிவனையும் உமையையும் உருவகப்படுத்தி பாடியது. குழந்தையின் ஞானம் பெருகியது என்று சைவ சமயம் சொல்கின்றது. ஆனால், இறைவா கொடுமையிலும் கொடுமை, எங்கள் அண்ணாவை என்னிடம் தாங்கோ என்று அழுகுரல் எழுப்பிய அந்த பிஞ்சின் குரல்வளையை நசுக்கவா கடத்திச் சென்றனர்.

கடவுளிடம் எத்தனை தடவை பிராத்தனை செய்திருப்பாள் தன் தமையனுக்காக. இன்று அந்த பிஞ்சின் விடுதலைக்காக பிரார்த்திப்பது யாரோ?

இலங்கை தேசத்தில் மட்டும்தான் காணாமல்போனவர்களை மீட்டுத் தாருங்கள் என்று மண்றாடினால் மண்றாடியவரை மீட்டுதாருங்கள் என்று கோரும் நிலைமை காணப்படுகிறது. இவ்வாறான பல சந்தர்ப்பங்களில் தனது அரக்கத்தனத்தை நிரூபித்துக் காட்டிக்கொண்டிருக்கின்றது அரசு.

அண்ணா வருவான், அவனை பாக்கோனும், அவனோட விளையாடோனும் என்று காத்திருந்த அந்த சிறுமியையும் தாயையும் அண்ணணிடம் கொண்டு சேர்த்தார்களா அல்லது அண்ணா இனி வரமாட்டான், எதற்கு வீணான அழுகைகள் பேசாமல் வீட்டுக்குள் சத்தம் போடாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற தகவல்களை கொடுக்க கொண்டு சென்றனரா? இல்லை அதுக்கும் மேலாக காணமல்போனவர்கள் பற்றி இனிமேலாவது யாரோனும் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கோசம் எழுப்பினால் அவர்களுக்கும் இதுதான் கதி என்பதை காட்டத்தான் இந்த கடத்தலா? என்பதை காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

அதுவரைக்கும் கடத்தப்பட்ட பத்தோடு பதினோராவது ஆளாக சிறுமி விபூஷிகாவையும் அவளது தாயாரையும் சேர்த்து விடுதலை செய்யுமாறு உறவுகள் கதறி அழுவார்கள்.

ஐயோ… இவர்களுக்காக போராட யாருமே இல்லையே!

புவன்

மாற்றம்

******

புதைகுழி தேசம் – டி.அருள் எழிலன்

‘புத்தன்பாதம், செத்த பிணங்கள் புதையும் கல்லறையோ..!’ இது ஈழத்து வில்லிசைப் பாடல் வரிகள். ஈழத் தமிழர் படுகொலைகளுக்குப் பின்னர், இலங்கையில் சிங்களர்கள் பாதம் பதித்த இடங்கள் எல்லாம் இப்போது மனிதப் புதைகுழிகளாக உருமாறிவிட்டன. திருக்கேதீஸ்வரம், இறுதிப் போர் நடந்த மூங்கிலாறு பகுதிகளில் தோண்டப்பட்ட குழிகளில் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான மனித எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டதே, இப்போது ஈழக் கொலைக் களத்தின் சாட்சி.

இந்தியா, தேர்தல் ஜுரத்தில் தகித்துக் கொண்டிருக்க, தமிழகம் கூட்டணிக் கணக்குகளுக்குள் சிக்கி உழன்றுகொண்டிருக்க… ஈழ நிலவரம் கண்டுகொள்ளப்படாத செய்தியாகி விட்டது இப்போது!

குடிநீருக்காகத் தோண்டியபோது திருக்கேதீஸ்வரத்திலும், நிலத்தை உழுதபோது மூங்கிலாறு பகுதியிலும் மனித எலும்புக்கூடுகள் தென்பட்டிருக்கின்றன. அதிர்ச்சியில் விதிர்விதிர்த்து, அரசுக்குத் தகவல் தெரிவித்து மேலும் தோண்டினால், தோண்டத் தோண்ட எலும்புக்கூடுகள்! அரைகுறையாகக் குழி தோண்டி அதில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக மக்களைப் போட்டு மண் மூடியிருக்கிறார்கள். ‘உயிரோடு புதைத்தார்களா… கொன்று புதைத்தார்களா… அல்லது போரில் கொல்லப்பட்ட மக்களின் பிணங்களா?’ என்பதெல்லாம் புத்தனுக்கே வெளிச்சம். இதனால், அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக மண்ணைத் தோண்டக்கூட அச்சமடைந்துள்ளனர் ஈழ மக்கள்!

”திருக்கேதீஸ்வரம், மூங்கிலாறு பகுதிகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளில் பெரும்பாலும் எலும்புகள் சிதைந்தும், மண்டை ஓடுகள் உடைந்தும் காணப்படுகின்றன. ‘ஐந்து முதல் ஏழு ஆண்டுகளுக்குள் புதைக்கப்பட்டவர்களாக இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது’ என்கிறது மருத்துவர் குழு அறிக்கை. ஆனால், அதை இலங்கை அரசு ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அந்த எலும்புக்கூடுகளுக்கு உரியவர்கள் இலங்கை ராணுவத்தின் குண்டு வீச்சில் கொல்லப்பட்டவர்களாக இருக்கலாம். அல்லது இறுதிப் போரில் பிடிபட்ட, சரணடைந்த போராளிகளைக் கொன்று இலங்கை ராணுவமே புதைத்திருக்கலாம். ஏனென்றால், போர் முடிந்து மூன்று வருடங்களாக இந்தப் பகுதிக்குள் வேறு யாரும் நுழையாதபடி ராணுவமே தன் முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. நிலைமை சகஜமடைந்து ஓரளவு மக்கள் தங்களின் இயல்பு வாழ்வைத் தொடங்கும்போது, இந்த மரணக் குழிகள் வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன.

இப்போது மக்களிடையே இரண்டுவிதமான அச்சம். எங்கெங்கு மனிதப் புதைகுழிகள் இருக்குமோ என்பது ஒன்று; காணாமல்போன தங்கள் சொந்தபந்தங்கள் எலும்புக்கூடுகளாக அந்தப் புதைகுழிகளில் இருப்பார்களோ என்பது இன்னொன்று!” என்கிறார் கிளிநொச்சியில் வசிக்கும் சாந்தரூபன்.

போரில் கொல்லப்படுவதைத் தவிர்க்க பதுங்கு குழி தோண்டிப் பழக்கப்பட்ட மக்கள், இப்போது கிணறு தோண்டவோ, வீட்டுத் தேவைக்காகச் சிறிய பள்ளம் ஒன்றைத் தோண்டக்கூட பயப்படுகிறார்கள். போருக்குப் பிறகான உளவியல் போரின் முதல் புள்ளி… புதைகுழி. வருங்காலங்களில் இன்னும் பல பூதங்கள் கிளம்பும். இந்தப் புதைகுழிகளை இலங்கை ராணுவத்தின் இனஅழித்தொழிப்பு வேலைகளின் ஆதாரமாகச் சுட்டிக்காட்டக் கிடைத்த வாய்ப்பையும் கபளீகரம் செய்யப் பார்க்கிறது இலங்கை அரசு.

”ஜெனீவாவில் ஐ.நா. மனித உரிமை அமர்வுகள் தொடங்கியிருக்கும் நிலையில் தன் மீதான சர்வதேச அழுத்தங்களைத் தவிர்க்க, இந்தப் புதைகுழிகளை தனக்குச் சாதகமான கோணத்தில் அணுகி இருக்கிறது இலங்கை அரசு.

புதுக்குடியிருப்பைச் சேர்ந்த கோபால் கோடீஸ்வரன் என்பவரிடம் புதைகுழி தொடர்பான புகார் மனுவைப் பெற்ற இலங்கை போலீஸார், அதன் அடிப்படையில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராக வழக்குப் பதிந்திருக்கிறார்கள். விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் காவல் துறையில் பணிபுரிந்த குணராஜ் என்பவரைத் தேடுவதாக அறிவித்துள்ளது இலங்கை ராணுவம். விடுதலைப் புலிகள், பொது மக்களை மனிதக் கேடயங்களாகப் பயன்படுத்திக் கொன்று புதைத்தப் புதைகுழிகள்தான் இவை என்று பழியை புலிகள் மீது திருப்பி, ஐ.நா. விசாரணையை எதிர்கொள்வது இலங்கை அரசின் திட்டம்.

இந்த நிலையில் ஐ.நா. ஆண்டுதோறும் நடத்தும் மனித உரிமை அமர்வு, இந்த ஆண்டு ஜெனீவாவில் தொடங்கிவிட்டது. ஐ.நா-வின் மனித உரிமை ஆணையாளரான நவி பிள்ளை நேரடியாக இலங்கைக்கு வந்துசென்று தயாரித்த அறிக்கை, ஐ.நா-வில் சமர்பிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் இலங்கை அரசிடம் அனுப்பி, அவர்கள் கூறிய திருத்தங்களுடன்தான் சமர்பிக்கப்பட்டுள்ளது என்று தந்தியடிக்கிறது தகவல்.

அதோடு ஐ.நா-வில் அமெரிக்கா முன்மொழிந்துள்ள தீர்மானம், ஈழத்தில் நடந்த இனப்படுகொலை தொடர்பாக சுதந்திரமான பன்னாட்டு விசாரணையைக் கோரவில்லை. இலங்கை அரசு அமைத்த நல்லிணக்க ஆணைக் குழுவின் மூலமான விசாரணையைத்தான் மீண்டும் மீண்டும் கோருகிறது. ஆனால், கொல்லப்பட்ட மக்களுக்கும், உயிர்தப்பி எஞ்சியிருக்கும் மக்களுக்கும் நீதியும் அச்சமற்ற வாழ்வும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றால், சுதந்திரமான விசாரணைதான் குறைந்தபட்சத் தேவை!” என்கிறார் ஈழத்துக் கவிஞர் சேரன்.

”இலங்கைத் தீவில் ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேல் அரசியல் பிரச்னையாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த ‘இனப் பிரச்னை’ என்பது தீர்மான வரைவில் குறிப்பிடப்படாமல், வெறும் ‘மனித உரிமை மீறல்’ என்ற அளவில் ஈழத் தமிழர் பிரச்னையாகச் சுருக்கப்பட்டுவிட்டது. இதுவே இலங்கை அரசுக்குக் கிடைத்த வெற்றி என்றே கொள்ளலாம். அத்துடன் ஈழத் தமிழருக்கு இழைக்கப்பட்டுவரும் அரசியல் அநீதிக்கும், இன அடையாளப் படுகொலைக்கும், வாழ்வியல் இருப்புக்கான அச்சுறுத்தலுக்கும் அனைத்துலக சமூகமும் துணைபோவதாகவே நினைக்க முடியும். ‘இலங்கையில் இனப் பிரச்னை என்று எதுவும் இல்லை’ எனும் இலங்கை அரசின் கூற்றுக்கு வலு சேர்ப்பதாகவே இந்தத் தீர்மான வரைவு அமைந்துள்ளது என்பதே பரவலான கருத்து!” என்கிறார் பிரான்ஸில் வாழும் முன்னாள் போராளியான கி.பி.அரவிந்தன்.

இலங்கை காவல் துறை, ‘புலிகள் கொன்று புதைத்தப் பிணக்குவியல் அது’ என்று குற்றம்சாட்ட, இலங்கை அரசின் தொல்லியல் துறையோ, ‘மனிதப் புதைகுழிகளை ஆதிகாலக் கல்லறைகள்’ என்கிறது. போர் முடிந்த பகுதிகளில் வந்து குடியேறிய புத்தனாலும் பேச முடியாது; போரில் தப்பி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மக்களாலும் பேச முடியாது என்பதே அவர்களின் இந்தத் துணிச்சலுக்குக் காரணம்!

ஈழத்தில் யுத்தம் முடிந்து ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்ட நிலையில், இறுதி இன அழிப்பு யுத்தத்தில் காணாமல்போன தங்களின் உறவுகளைத் தேடி மக்கள் நடத்திய அத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் தனிக் கவனம் பெற்ற கண்ணீர், சிறுமி விபூசிகாவினுடையது. 13 வயதே ஆன விபூசிகா, காணாமல்போய் ராணுவத்தின் பிடியில் இருக்கும் தன் அண்ணன் மகிந்தனை ஒப்படைக்குமாறு தன் தாய் ஜெயக்குமாரியோடு போராட, அது உள்ளூர் மற்றும் உலக ஊடகங்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது. நவி பிள்ளை வந்தபோது போராடிய விபூசிகா, இப்போது ஐ.நா. அமர்வு நடப்பதையொட்டிப் போராட, 13 வயது விபூசிகாவையும், அவரது அம்மா ஜெயக்குமாரியையும் கைது செய்திருக்கிறது ஸ்ரீலங்கா பயங்கரவாதத் தடுப்புப் போலீஸ். பயங்கரவாதிகளுக்கு அடைக்கலம் தந்தார் என்ற பெயரில் கைதுசெய்யப்பட்ட ஜெயக்குமாரியை, பூசா தடுப்பு முகாமுக்கு அனுப்பிய போலீஸார், விபூசிகாவை இளஞ்சிறார் சிறைக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். ஆனால், அந்த விபூசிகாவின் கண்ணீர் உலகத் தமிழர்களை உசுப்பியிருக்கிறது.

நன்றி: ஆனந்த விகடன் 26 Mar, 2014

Advertisements