கடற்சூரியன் (MV SUNSEA) உருவாக்கிய கொந்தளிப்பு…!!! தாய்லாந்திலிருந்து அரசி நிலவன்

“ஒரு உண்மைச் சம்பவம் காலத்தின் அவசியத்தினால் மிக அவசரமாக எழுத்துக்களால் மீண்டும் உயிர் பெறுகின்றது…!”

தாயிலாந்தில் இருந்து அரசி நிலவன் உண்மைக் கதை என அனுப்பியது இந்தக் கட்டுரை… இயன்றவரை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்…. இந்தக் கொடுமையை கண்டு உதவக்கூடியவர்களின் பார்வைக்கு செல்லட்டுமே…
ஆர்

“கட்டுரை ஒன்று உங்களுக்கு அனுப்புகின்றேன்… இது ஒரு உண்மைச்சம்பவம் ஆனால் அதனை நிருபிக்க என்னிடம் ஆதாரம் என்று எதுவும் இல்லை. நீங்கள் உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பில் இதனை பிரசுரிக்க விரும்பினால் பிரசுரிக்கவும் அண்ணா…”

நன்றி
அரசி நிலவன்

sun-sea-tamils

( உயிருக்குப்போராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நல் உள்ளத்தினை காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு உண்மைச் சம்பவம் காலத்தின் அவசியத்தினால் மிக அவசரமாக எழுத்துக்களால் மீண்டும் உயிர் பெறுகின்றது…! )

கனடாவின் கரையைத்தொட்ட கடற்சூரியன் (MV SUNSEA) என்ற கப்பல் பற்றி யாவரும் அறிந்திருப்பீர்கள். அதன் எதிரொலி, அதில் சென்ற ஏதிலிகள் பற்றி அறிந்த யாவருக்கும் அதன் தொடுகையால் வாழ்வினை தொலைத்தவர்களை பற்றித் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.

கடலில் கொந்தளிப்பு பற்றி அறிந்த உங்களுக்கு கடலில் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பால் கரையைத்தொட்டு பின் தரையில் அடங்காமல் இருக்கும் கொந்தளிப்பு பற்றி தெரியுமா…? இன்னும் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் தரையில் சிக்கி ஆட்டம் காணும் உயிர்களின் துன்பத்தை துலக்கும் உண்மைத்தொடர்…!

தொடர்ச்சியாக மூன்றரை ஆண்டுகளாக, “கடற்சூரியன்” சிந்திச்சென்ற எச்சத்தில் வழுக்கி விழுந்து எழுந்து கொள்ள முடியாமல் சிக்கித்தவிக்கும் உறவுகளின் நிதர்சனக்காவியம்…!

உயிர் துறந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்ணுற்றும் நின்று வேடிக்கை பார்த்து ரசிக்கும், உயிரை உலர்த்திச்சலவை செய்யும் உயிர் இயந்திரங்களின் காவலில் சிக்குண்ட அப்பாவியின் உதிரம் உறிஞ்சப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் கொடுமைகளைப் பறை சாற்றும் இந்த தொடர் மேல் நாட்டு அரசின் மனிதாபிமானம் அற்ற செயல்களையும் திரையிட்டுக்காட்டுகின்றது.

அதிகார வர்க்கத்தின் அசமந்த போக்கும், நியாயமற்ற தன்மையும் காட்டிக் கொடுப்புக்களுக்கும், சித்திரவதைகளுக்கும் பலியான உறவுகளின் காணாமல் போன இன்பங்களும், தொலைந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்வும் , கண்ணீரில் முகம் கழுவிப்போகும் கடைசி அத்தியாயமாய் தாங்கி வரும் உண்மைச்சம்பவம்….!!

(குறிப்பு : இது முழுக்க முழுக்க உண்மைச்சம்பவமே…! இதில் உள்ள ஒவ்வொரு சொற்களும் வரிகளும் வலிகளால் செதுக்கப்பட்டவையாகும். சில ஊடகங்களில் வெளியாகும் செய்திகளைப் போன்று திரிபு படுத்தப்பட்டது அல்ல. இதில் பொய்கள் புளுகுகள் வர்ணனைகள் இடம்பெறவில்லை. பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக நபர்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளது அதைத்தவிர தனிப்பட்ட மோசமான வலிகள் சில மறைக்கப்பட்டாலும் உண்மைகள் இங்கு மறைக்கப்படவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துவதுடன் இதில் குற்றம் சாட்டப்படும் நபர்களோ அமைப்புக்களோ அரசுகளோ சட்டப்படி என்ன நடவடிக்கை வேண்டுமானாலும் எழுதும் என் மேல் எடுத்துக்கொள்ளலாம். சம்பந்தப்பட்டவர்களின் வலியினையும் துன்பத்தினையும் எழுதி உண்மையினை எடுத்துக்காட்டுபவர்கள் மேல் சட்டம் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க முடியாது. அப்படி எடுப்பதாக இருந்தாலும் அதனை எதிர்கொள்ள தயாராகவே இருக்கின்றேன்.

அடுத்து, தற்சமயம் பாதிக்கப்பட்ட உறவின் உயிராபத்தான நிலையினைக் கருத்தில் கொண்டு மிக மிகக்குறுகிய கால இடைவெளியில் எழுதப்பட்டு பிரசவிக்கப்படும் இந்த்தத்தொடரில் சொற்பிழை , பொருட்பிழை இருப்பின் மன்னிக்கவும். )

கடற்சூரியன் (MV SUNSEA) தரையில் உருவாக்கிய கொந்தளிப்பு…!!!

அந்த இருட்டிய அறைக்குள் எதுவுமே புலப்படவில்லை. இருட்டியது அறை மட்டுமல்ல மதுரனின் கண்களும் தான். உப்பிய வயிறும் குழி விழுந்த நெஞ்சுமாய் மெல்ல தன் எலும்பாய் போன உடலை இழுத்து இழுத்து வந்து கம்பிகளுக்கிடையே கையிச்சொருகி கையசைத்தான்.

” சேர்……….. சேர்…………….”

என்ற குரல் அவனுக்குள்ளேயே அடங்கி போனது..சத்தம் வெளியே வரவில்லை. கை எட்டி எட்டி அசைக்கவே முடியாத வலுவற்ற வனாய் கம்பிகளை இறுகப்பற்றியவாறு சோர்ந்து போனான். இரு மாதங்களுக்கு மேலாக உணவின்றி காய்ந்து போன குடல் இப்போது நீரைக்கூட திருப்பி அனுப்பி வைக்கின்றது வாந்தியாக.

மரத்து போனது மனம் மட்டுமன்றி இரைப்பையும் தான். எந்தவித சிகிச்சையும் இன்றி நாளொரு வண்ணமும் பொழுதொரு மேனியுமாக அவன் மரணித்துக்கொண்டிருக்கின்றான். நெஞ்சுக்குழிக்குள் ஏதோ உருண்டு பிரண்டு வருவது போன்று ஒரு உணர்வு. வாந்தி எடுத்தாலும் உருளுவது நிற்கின்றதே இல்லை. பசியால் பிசைகின்ற வயிறு, உணவை தன்னிடத்தில் தங்க அனுமதிக்காத கொடுமையினை இவன் பல நாட்களாய் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றான். தேசம் விட்டு தேசம் நலம் நாடி வந்து நலமின்றி தினம் நலிந்து கொண்டிருக்கின்றான்.

சாதரணமாக பெண்களே ஐம்பது கிலோவிற்கு குறைவாக இருப்பது இக்காலத்தில் அரிது. ஆனால் ஒரு முப்பத்து மூன்று வயது ஆண்மகன் முப்பது கிலோவிற்குள் அடங்கியிருப்பதை எவராலும் நிச்சயம் நம்ப முடியாது. மொத்த என்புகளின் நிறையே அந்த முப்பதும் என்றே எண்ணத்தோன்றுகின்றது.

செவி வழியே தினமும் இறங்கி கதறும் அவனது ஈனக்குரல் கேட்க சக்தியற்று உருக்குலைந்து போகும் அவனின் அன்பு மனைவி நிலாவால் எழுத்துக்களைத்தான் அவனுக்காகக்கொடுக்க முடியும். பரிவாக அருகில் இருந்து ஆறுதல் உரைக்கவோ அன்றி நீர் , ஆகாரம் கொடுக்கவோ முடியாத கொடுமை நிலையில் அவன் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் அதே நாட்டில் இருந்து செய்வதறியாது ஒவ்வொரு கணமும் துன்புறுகின்றாள். பத்து கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் அடைபட்டு அல்லல் படும் அவனை எட்டிப்பார்த்து அவன் நிலை அறிய முடியாத பாவியாக நடு நிசிகளில் கண்ணீரில் தோயும் விசைப்பலகையில் கை நனைக்கின்றாள். தன் உயிரானவனுக்காக குரல் கொடுக்கும் படி மனித உரிமைகள் , ஐக்கிய நாடுகள் என்று அமைப்புக்களுக்கு வரைகின்ற மடல்களும் கண்ணீரோடு திரும்பி கை விரித்து நிற்கின்றன.

ஈழத்தை விட்டு நீங்கிச்சென்றாலும் மனித உரிமை ஆணைக்குழுவும், ஐக்கிய நாடுகளும் நம்மவரை விட்ட குறை தொட்ட குறையாய் தொடருகின்ற இல்லையில்லை அவற்றை நாடி நம்மவர் தொடருகின்ற தொடர்கதை எப்போது தான் முடிவுறுமோ.?

உயிரிலே கலந்தவன் , சுவாசமானவன் சுவாசிக்கச்சக்தியற்று உயிருக்காய் போராடும் கணத்தில் இணையம் புகுந்திருந்து பதிவு எழுதும் ஒரு துரதிஷ்டசாலி மனைவியாக நிலா. தன் பதியானவனின் தற்போதைய மோசமான நிலையினைப்பகிர்ந்து அவனது விடுதலைக்கு வழிவகுக்க தன்னால் முடிந்தவாறு வலிகளைப்புறந்தள்ளி வைத்து எழுத்துக்களில் நியாயம் கேட்கின்றாள். தொலைந்து கொண்டிருக்கும் மதுரனின் முகவரியினை முகப்புத்தகத்தில் முழு மூச்சாய் தேடிக்களைத்து ஓய்ந்து விட்டாள்.

எத்தனை கோடி கொட்டிக்கொடுத்தாலும் அவன் முகத்தை உடனடியாக பார்த்திட முடியாத தேசத்தில் சிக்கித்தவிக்கின்ற அவள் தன் நெஞ்சத்தில் அவனின் வலிகளையும் சுமந்து கொண்டு அவனது இரு பச்சிளம் பாலகர்களையும் ஏந்தியவாறு தாய்லாந்தின் தார் வீதியெல்லாம் தடம் பதித்து அலைகின்றாள். எந்த நேரத்திலும் அவள் பாதம் அச்செடுக்க முடிந்த நிலையில் ரேகை படிந்த வீதிகளாய் காட்சி அளிக்கின்றன.

கொலைக்களம் என்ற இலங்கையில் கூட பணத்தை இலஞ்சம் கொடுத்து இலஞ்சம் என்ற முகமூடிக்குள் சிறைப்பட்டவர்களை ஒளித்து வைத்து கடத்திச் சிறை மீட்கலாம். அல்லது அவ்வப்போது சென்று பார்த்திடலாம். ஆனால் பணம் மட்டுமன்றி அரசியல் பிரமுகரும் பரிந்துரை செய்ய முடியாத தேசமாய் தாய்லாந்து தேசம் உணர்வற்றுக்கிடக்கின்றது.

விட்டு விட்டு ஒலிக்கின்ற அவன் குரல், நிலாவின் உயிரின் ஆணிவேரைப்பிடுங்கி எறிந்து மீண்டும் நட்டுச்செல்கின்றது. கதறுகின்ற குரல் கேட்கச்சக்தியற்று சாய்ந்து போகின்றாள். என்ன தான் செய்ய இயலும்? அவர்களுக்கு உதவிடக் கூடும் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் கடவுளும் பல காலமாய் அங்கு தடுப்புக்காவலில் தான். நான்காண்டாய் நாயாய் பேயாய் அலைந்து அடிபட்ட வாழ்வது கண்ணீரில் முகம் கழுவி நிற்கின்ற கடைசி அத்தியாயத்தில் மூச்சு வாங்கியபடி ஓய்ந்து நிற்கின்றது.

தொலைபேசியில் சிணுங்கி மெல்ல மெல்ல வலிகளால் ஓய்ந்து உயிரற்றுப்போகின்ற அவனின் அழுகுரலும் கதறலும் இங்கே எழுகின்றது வரிகளாக…………

இரவுகளின் மடியில்
இறுதி ஊர்வலம்…!!

கண்ணீரில் முகம் கழுவிப்போகும்
கடைசி அத்தியாயம்…!!!

பிசைகின்ற வயிறு
பிடித்துப்போகின்றது…
பிணியாகிப்போகும் உள்ளம்
பிய்ந்து போய் கிடக்கின்றது…!

மரத்துப் போன பாதங்கள்
முள்ளும் கல்லும் கொண்டு
உரமாய் கிடக்கின்றன – இறுதிப்
பயணத்தினை எதிர் பார்த்து

அந்த நாலு பேரை கை ஏந்தாது
அந்தம் வரை பயணிக்க முடியாதோ??
அந்தோ தெரிகின்றது மயானம்…!

நான் என்ன விதி விலக்கா??
பிணம் எழுந்து நடக்குமோ??
நடந்து சென்று படுத்து கொள்ளி
நட்டு வைக்குமோ தனக்கே….?
என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்…?

எழும்பும் தோலுமாய் உடல்
எறும்பு மொய்த்திடாமல்
எழுந்து உட்காருகின்றது…!

அசைந்து போகும் நிலை
அடுத்த நிமிடங்களில்
நிறுத்தப்படலாம்….!!

எனக்கு நானே ஒப்பாரி வைக்கின்றேன்…!
எந்த நேரத்திலும் விடைபெறுவேன் அல்லவோ?

ஒரே ஒரு வருத்தம் மட்டுமே…
பாவம்…!
என்னை கல்லிலும் முள்ளிலும் மழையிலும்
வெயிலும் பார்த்து பார்த்து தாங்கிய உடல்….!

தீயில் துயில் கொள்ள போகின்றது – எதையும்
தீண்டாமல் எனைக்காத்த உடலை – தீ
தீண்டி தன் பசிக்கு இரையாக்குவதை
தடுக்க முடியாத கையாலாகதவனாய் நான்…!
தரணி நீங்கிப்போகின்றேன்….!!!

மன்னித்து விடு உடலே என் பொருளே..!

எழுத முடியாத பல வார்த்தைகள் தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கித்தவிக்கின்றன. உருக்குலைந்து போவது அவன் மட்டுமல்ல. இரும்புப்பிடியாய் நான்காண்டாய் நிலா பற்றி வைத்திருந்த அசையாத நம்பிக்கையுமே. .!

அவன் செய்த குற்றம் என்ன..?

தமிழனாய் ஈழத்தில் பிறந்தது மட்டுமே. ஐ நாவின் அகதியில் ஒருவனாய் ஐந்தாண்டு காலமாய் தாய்லாந்து தேசத்து குடிவரவு தடுப்பு மையத்தில் அல்லலுறும் நூற்றுக்கணக்கான அகதிகளில் ஒருவனாய் அனுபவித்த கொடுமைகள் போதாதென்று கடந்த மூன்று மாதங்களாய் உடல் உருக்குலைந்து போகும் நிலையில் தவிக்கும் இவனை சிகிச்சைக்கு மருத்துவமனை செல்ல அனுமதிக்காத இறுக்கமான சட்டங்களை கொண்ட தாய்லாந்து குடிவரவு அதிகாரிகள் இறுக்கமான மனிதாபிமானம் அற்ற மனங்களையும் தம்மகத்தே கொண்டிருப்பது தான் இன்னும் வேதனையும் வருத்தமுமாகும்.

ஐ.நாவினால் சிகிச்சைக்காக பரிந்துரை செய்யப்பட்டும் குடிவரவு தடுப்பு மையத்தில் உள்ள தன்னார்வ தொண்டு நிறுவன தாதி சிகிச்சைக்கு அனுமதி அளிக்காமல் மதுரனைப் பைத்தியம் என்று வதந்தி கிளப்பி அதிகாரிகளோடு சேர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றாள். எல்லாவற்றுக்கும் பின்புலமாக கனேடிய காவல் துறை அதிகாரிகள் இயங்கி கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஆமாம், வெறும் எண்ணங்களுக்கும் பொய்யான குற்றச்சாட்டுக்களுக்கும் வடிவம் கொடுத்து செயலாற்றும் கனேடிய அரசின் செயல்களுக்கு, தாய்லாந்து பக்க பலமாய் நிற்பதும் அதற்காகப் பல இலட்சம் ஊதியம் பெறுவதும் யாருக்கும் தெரியாத உண்மை ஆகும்.

ஒருவன் உயிருக்குப் போராடும் நிலையில் அவனை உடல் உள ரீதியாக உளைச்சல் பட வைத்து வேடிக்கை பார்க்கின்ற மேல் நாட்டு யுக்தியினை தற்போது ஆசிய நாடுகளும் பின்பற்றத் தொடங்கியுள்ளமை வருந்தத் தக்க விடயமாகும்.

ஒரு உயிர் துடிப்பதை நின்று வேடிக்கை பார்த்து சிரிக்கின்ற அந்த தாதியை அடித்துக்கொன்று புதைக்க மனம் எண்ணுகின்றது. அதற்கு கூட அங்கு நாம் செல்ல முடியாதே. எதற்காக நாம் ஈழத்தில் பிறந்தோம் எதற்காக நாம் தமிழனாய் பிறந்தோம்..? வாழ்வில் முதன் முறையாக வேதனைப் படுகின்றேன். தமிழன் என்று சொல்…! தலை நிமிர்ந்து நில்..! என்றார்கள். நாம் தலை குனிந்து உள்ளம் குமுறிக்குமுறி அழுதோம். அழுகின்றோம். அழுவோமா?
எதிர்காலம் மங்கலாய் தூரத்தில் அசைவது மட்டும் தெரிகின்றது……………!

மதுரனின் குரல் அடிக்கடி எனக்குள் அவனாக இருந்து பிரசவிக்கின்றது அவன் எண்ணங்களை கவிதைகளாக….

உறைவிடமாகிப்போன சிறையிடத்தில்
உற்றவள் உயிரை சுமந்து நற்றவம் புரிகின்றேன்…!
ஆலம் விழுதுகள் போன்று கடக்கின்ற
நொடிப்பொழுதுகள் நீண்டு கொண்டேயிருக்கின்றன….!

வதனங்கள் வடிவிழந்ததாய் காட்சி- நீர்
வற்றிப்போன தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கி
வார்த்தைகள் தடுத்து வைக்கப்படுகின்றன – நா
வறண்டு போய் கூச்சல் போடுகின்றேன்…
வந்து வந்து போகின்றது காற்று மட்டுமே…

கனவுகளில் கூட
கண்மணிகளை கண்பார்த்திடலாம்
கரம் தொட்டு அணைக்கலாம் என்றால்
கண்ணயர முடியவில்லை…!!
கனவாகி போகின்றன நினைப்புக்களும்…!

மனம் இங்கு தினம் தினம்
மடிந்து கொண்டிருப்பதனை விட
மரணத்தை தொட்டு விளையாடிடலாம்…!
மரணம் தன்னும் என்னை அணைக்க
மறுக்கின்றதே….!!!

மண்ணுலகம் நீங்கி அந்தரிக்கின்றேன்
மரணிக்காமலேயே…
மடி சாய்ந்து உறங்க தேடும் என்னவளின் முகம்
மறந்து போகின்றது அடிக்கடி…
யார் யாரோ வருகின்றார்கள்…
யான் எங்கிருக்கின்றேன்…?
நிலை தெரிகின்றது ஆனாலும்
நிலை மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றது..
நினைத்து பார்க்க நினைவுகள்
நினைவின்றி போகின்றதே…!

தாகம் எடுக்கவில்லை
பசி வாட்டவில்லை
பட்டினியாய் கிடக்கின்றேனா?
பல காலம் ஆயிற்றோ…?
நினைவுகள் இருக்கின்றன…ஆனால்
நினைத்து பார்க்க நினைவுகள்
நினைவின்றி போகின்றதே…?
யார் யாரோ வருகின்றார்கள்…
யான் எங்கிருக்கின்றேன்…??

உலகம் நீங்கியவனாக அவன் சித்தம் கலங்கி நித்தம் வாடிக்கிடக்கின்றான். அருகில் இருப்பவனை நோக்கினாலும் அவன் மிரட்டுவது போன்றும் கொல்ல வருவதும் போன்றதுமான பிரமை. தொலைபேசி எடுத்தால் எந்த நேரமும் அழுகுரலே. இப்போதெல்லாம் அழுவதற்கு கூட சக்தியற்று விட்டான். தொலைபேசியின் ஒலி அமைப்பினை அதிகரித்தாலும் அவன் குரல் அனுங்கியபடி குற்றுயிராய் கடந்து செல்கின்றது.

மஞ்சள் பூத்துகிடக்கும் உடலில் பிண வாடை வீசுவதாக அடிக்கடி உரைக்கும் அவனின் உடலுக்கு என்ன நலக்குறைவு என்றே தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு மாத முயற்சியின் பின் சாதாரண ஒரு வைத்தியர் அதாவது இரத்த அழுத்தம் மற்றும் நாடித்துடிப்பு பரிசோதனை செய்பவர் அவனைப்பரிசோதிக்க சென்றார். இதற்காக மதுரனின் மனைவி தன்னிரு பச்சிளம் குழந்தைகளுடன் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்திற்கு ஒரு வாரமாக அலைந்து திரிந்து தொடர்பு எடுத்து அவரை அங்கு அனுப்ப பெரிதும் சிரமப்பட்டிருந்தாள்.

அந்த வைத்தியரின் அறிக்கையின் பிரகாரம் மதுரனுக்கு இரத்த அழுத்தம் மிகக்குறைவான நிலையில் இருப்பதாகவும் உடலில் உள்ள இனிப்பின் (குளுக்கோஸின்) அளவும் மிகக்குறைவாக இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டு உடனடியாக வைத்தியசாலைக்கு எடுத்து செல்லும்படி பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ஆனால் இரு வாரங்களாகியும் இன்னும் அவன் எடுத்துச்செல்லப்படவில்லை. அத்துடன் அந்த வைத்தியரால் தற்காலிகமாக எழுதிக்கொடுக்கப்பட்ட விற்றமின் மாத்திரைகள் மற்றும் உடல் வலுவிற்கான மாத்திரைகள் (குளுக்கோசு) என்பன அவனுக்கு அந்தத் தாதியினால் வழங்கப்படவில்லை. அதனை வழங்குமாறு கேட்டுக்கொண்ட மதுரனைப் பார்த்து பரிகசித்து சென்ற தாதி இன்று வரை அவனைச்சென்று பார்வையிடவில்லை.

என்ன காரணம் ? என்றே புரியாத ஒரு குழப்பத்தில் மதுரன் மட்டுமன்றி நானும் குழம்பியுள்ளேன். தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் என்பது அகதிகள் மற்றும் உதவி அற்றுத் தவிப்போருக்கு வலிந்து சென்று உதவி செய்வதற்கான அமைப்பாகும். ஆனால் இங்கு அவசர சிகிச்சை தேவைப்படும் ஒருவனை பரிகசிக்கும் அளவிற்கு அதில் பணி புரிகின்ற தாதிக்கு என்ன காழ்ப்புணர்ச்சியோ தெரியவில்லை. தாதி என்றால் அவருக்கு இளவயது அல்ல. மதுரனுக்கு தாய் வயதில் ஒத்த அவர் , பல தடவை மதுரனின் மனைவி நிலா அங்கு சென்ற போது விரட்டிக் கலைத்த துண்டு. அவனைப்பார்வையிட அனுமதிக்காத போதும் சாப்பிடவென்று அவனுக்காக செய்த உணவுகளை அவரிடம் கொடுத்து மதுரனிடம் ஒப்படைக்குமாறு கெஞ்சிய நிலாவினை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் அந்த உணவுகளை திருப்பி அனுப்பிய கல் நெஞ்சக்காரி.

ஒரு சில தமிழர்களோடு நல்லுறவு பேணித் தன்னை ஒரு சேவையாளி என்று காட்டிக்கொள்ளும் அந்த தாதி கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு வருடங்களாக அந்த குடியேற்ற தடுப்பு மையத்தில் பணி புரிகின்றார் .

அவனோடு மட்டுமன்றி அங்குள்ள ஈழத்தமிழர்களோடும் அவள் வெறுப்பையே கொட்டி வருகின்றார். 2013 தைத்திருநாளுக்கு அவரின் அனுமதியோடு இலங்கை ரூபாய் இருபத்தைந்தாயிரம் செலவில் தயாரித்து எடுத்துச்செல்லப்பட்ட எழுபத்தைந்துக்கு மேற்பட்ட பொங்கல் பிரசாத பொதிகளை உள்ளே அகதிகளுக்கு வழங்காது அவற்றினை அவர்கள் கண் முன்னாலேயே குப்பைத்தொட்டியில் போட்டு வீணடித்த அந்த தாதியினை இந்த நிகழ்வில் இருந்து என்ன மன நிலையில் உள்ளவள் என்பதனை நன்கறிந்து கொள்ள முடியும்.

நிச்சயம் இவற்றுக்கு பின்னால் கனேடிய அரசின் சதி உண்டு என்பதனை மதி உள்ளவர்கள் நிச்சயம் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். ஆனால் உயிர் வரை வந்து அறுக்கின்ற நிலைக்கு மதுரன் பெரிதாக குற்றம் இழைத்து விடவில்லை.

அவன் இழைத்த குற்றம் என்ன? கனேடிய அரசின் நோக்கம் என்ன.? என்ன காரணத்திற்காக மதுரன் உள உடல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்படுகின்றான்? இவற்றுக்கு முதல் மூல காரண கர்த்தாக்கள் யார்? இவற்றுக்கான விடையோடு அடுத்த பாகம் விரைவில் தொடரும்………..

தாய்லாந்திலிருந்து
அரசி நிலவன்

Global Tamil News
உலக தமிழ்ச் செய்திகள்

Advertisements